ஊட்டி காவிய முகாம் : கவிதையரங்கு 2018

வகைப்படுத்தப்படாதது

இந்த நிறைவான அரங்கின் சான்றோர்களையும், நண்பர்களையும் வணங்கி என் உரையைத் துவங்குகிறேன்.

நான் ரசித்த சமீபத்திய இரு கவிதைகளை முன் வைத்து பேச வேண்டுமென்று, ஜெயமோகன் அவர்களிடமிருந்து அழைப்பு வந்ததும், இந்த உரையை எழுதி வைத்துக் கொண்டுதான் பேசியாக வேண்டும் என்ற எண்ணம்தான் முதலில் வந்தது. காரணம், கவிதையைப் பற்றிய என் எண்ணங்களைச் சற்றே நினைவுபிசகோடு முன் வைத்துவிட்டாலும் அது தவறாகிவிடும், என்னும் அச்சமே.

பண்டைய தமிழ் மரபில் நாற்கவி என ஒரு வகைப்பாடு இருந்தது. ஆசு கவி, மதுர கவி, சித்திர கவி மற்றும் வித்தார கவி என்பன அவை. நவீன கவிதை இந்த வகைப்பாட்டின் ஊடாகப் புகுந்து ஒவ்வொன்றின் பண்பையும் கொஞ்சம் கொஞ்சம் பெற்றிருக்கிறது தான். ஆனால், முந்தைய கவிதைகள் அணிந்திருந்த, ஆடையணிமகுடவேடங்கள் எதுவும் இல்லாமல் இருக்கிறது. அயர்ன் செய்த சட்டையுடனோ, அல்லது கிழிந்த புடவையுடனோ அகவீட்டிலிருந்து, வெளியேறி காலத்தின் முன் வலம் வரும் பண்பை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கின்றன நவீன கவிதைகள்.

அதற்குத் தளைகள் என எதுவும் இல்லை. அது, தான் சொல்லவிருக்கும் குரலைக் கச்சிதமாய் சொன்னாற்போதும் என்னும் முனைப்பை மட்டுமே முதன்மையாக் கொண்டு உருவாகி வந்து இருக்கிறது.

நானும், நண்பர்களும் தேர்வு செய்த கவிதைகள் அனைத்தையும் வாசித்திருப்பீர்கள். தனித்தோ, பொதுவிலோ நவீன கவிதையின் நோக்கங்கள் என்னென்னவாக இருக்கலாம் என்பதைப் பற்றி இங்கு பேச விழைகிறேன்.
1. அகவெளிப்பாடு.
2. வாய்மை.
3. சூத்திரத்தன்மை.
4. அசல்தன்மை.
5. மர்மத்தன்மை.

1. அகவெளிப்பாடு :
சொற்களின் உள்ளீடு, நம் நரம்பிழைகளின் வேதியலால் நினைவடுக்கில் படிமங்களாக மாறி, பின் படிமங்களின் உள்ளீடே கவிதைக்கு ஒரு அடிப்படைச் சட்டகத்தை வழங்குகிறது. அது தெளிவாகவோ, தெளிவற்றதாகவோ முதல் வாசிப்பில் இருக்கலாம்.

மீண்டும் மீண்டும் வாசிப்பதில், ஒவ்வொரு சொற்களையும், புதிர் துணுக்குகளைப் போல, நம் அகம் அருகருகே, மாற்றி மாற்றி வைத்துப் பொருத்திப் பார்க்கும் போது, அடியாழங்களில் உறங்கும் கற்பனை வேர்கள் ஒவ்வொன்றாய் விழிக்கத் தொடங்குகின்றன.

அவ்வாழங்களின் முடிவின்மையை உணர்கிற போது, வழமையான சலிப்போ, அல்லது வழக்கத்திற்கு மாறான உத்வேகமோ எழுகிறது. அந்த உத்வேகத்தின் உந்து விசையே, துணுக்குகளையும், மொத்த கவிதையையும் அவதானித்துக் கொள்ள உதவுகிறது. அந்நிலையிலும் அச்சித்திரம், நீரில் கதிரொளியால் வரையப்பட்ட நெளிவுத்தன்மையுடன் தொடர்கிறது.

அடுத்த நிலையில், வார்த்தைகள் உருமாற்றம் பெற்று, கவிதைக்குள்ளேயே குறுமுரண்கள் தோன்றுகின்றன. அதை உடனே தாண்டிவிட முடியும் அல்லது முடியாது என்பது மனத்தின் ஆழ்நிலைப் பழக்கத்தையோ, அல்லது ‘ உள்ளார்ந்த வாசிப்புச் சூழலையோ’ பொறுத்திருக்கிறது. அந்த அனுபவ நிலையிலேயே, கவிதை வாசிப்பு தற்காலிகமாய் முற்று பெற்று விட்டதாகத் தோன்றுகிறது.

பின்பு என்றோ ஒரு நாள், ஏதோ ஒரு பொழுதில், இரத்த குழாயிலிருந்த ‘திராம்ப்ஸ்’ விடுபட்டது போல, அந்த கவிதை பீய்ச்சடித்து வெளிவந்து, முழு உருவம் கொள்கிறது. அப்போது, ’ Controversial’ என்ற நிலையிலிருந்து ‘Controversially Accurate’ என்ற நிலைக்கு கவிதையின் அடைவு இருக்கிறது. எளிமையான உதாரணமாக பள்ளியில் கற்பிக்கப்பட்ட திருக்குறளுக்கும், நாம் அனுபவத்தில், கண்டடையும் திருக்குறளுக்குமான வேறுபாட்டின் தொலைவைச் சொல்லாம்.

தொடர்ந்து, மொழியினைக் கூர்மையாக்கிக் கொண்டே கவிதைகள் பிறக்கின்றன. மொழியானது, சொல்லப்பட்ட வார்த்தைகள் மட்டுமின்றி, சொல்லப்படாத வார்த்தைகளாலும் கூர்த்தீட்டப்படுகிறது. அக்கூர்மையாலேயே அகம் அறுவை சிகிச்சை செய்யப்பட்டு நம் முன் காட்சிக்கு வைக்கப்படுகிறது.

சமன் செய்தல் என்பது அகத்திற்கு கவிதையால் விளையும் முக்கியமான பயன்பாடு. உணர்வு நிலைத் தளங்களையும், தனித்து விடப்பட்ட இன்றைய வாழ்வில் நிகழும் இழப்புகளையும் சமன் செய்திடும் அல்லது நினைவூட்டிடும் கனவாக நவீன கவிதை ஒலிக்கிறது. மனித துயரத்தின் உச்சங்களைக் கூட கவிதையில் பொருந்தும் குரலில் ஒலியாக்கும் போது, மனதிற்கு பெரும் அமைதியை அவை தருவதை நாம் உணர முடிகிறது.

2. வாய்மை :
வாய்மை சூரியக்கதிர்களைப் போன்று வீழும் தன்மையினது. கவிதை வாசிப்பற்று பெரிதும் நாம் ஒரு இருண்ட அறையில் வாழ்கிறோம். நம்மை ஒரு மொட்டை மாடியில் உச்சி வெயிலில் அமர வைத்து, நம் முகத்தை மூடியிருந்த உறையினை யாரோ கழற்றி விட்டதும், நம் கண்கள் கூசுமே. அந்த உணர்வினைக் கவிதை தரும். அந்த கூச்சத்தை கவிதை உண்மையின் கிரகணங்களைப் பிரதிபலிப்பதன் மூலம் ஏற்படுத்துகிறது.

அது முற்றிலுமான உண்மையோ அல்லவோ, அச்சிறு கிரகணத்தின் உண்மை. இசையின் ஒரு கவிதையில் ‘தற்கொலைக்கு முடிவு செய்த ஒருவன் பித்து நிலையில் என்னென்னவோ செய்கையில், தன் குடும்ப புகைப்படத்திலிருந்து தன்னை கத்தரிக்க முற்படுகிறான். எவ்வளவு சுதாரிப்புடன் செயல்பட்டும் அவனது தங்கையின் விரல்கள் அவனோடு ஒட்டிக்கொண்டு வந்துவிடுகின்றன’ என்று சொல்கிறார். இது அந்நிலையில் அவன் கண்களைக் கூச வைத்திடும் உண்மை.

உண்மையின் புள்ளியில் ஒரு திடுக்கிடல் ஏற்படுகிறது. ஏனெனில், அந்த புள்ளியில் தன் மனம் தன் தோற்றத்தை அந்த கவிதை என்னும் கண்ணாடியில் பார்த்துக் கொள்கிறது. அழகாய் இருந்தால் கூட, திடீரென தன் முகத்தைப் பார்த்தால் திடுக்கிடல் இயல்பே அல்லவா!

3. சூத்திரத்தன்மை :
கவிதையின் பயன் புலனின்பம், மனக்கிளர்ச்சி என்பதோடு நின்றுவிட முடியாது. அதன் முக்கிய பயன் சரித்திரத் தொடர்ச்சி. கவிதைகள் முதன் முதலாய், வரலாற்றினைப் பதிந்து வைப்பதற்கான மைக்ரோ ஸ்டோரேஜ் டிவைஸ் ஆகத்தான் கண்டறிந்து பயன்படுத்தப்பட்டது. நினைவலைகள் மூலம் நெடுங்காலம், மக்களூடே, அல்லது குறிப்பிட்ட இனக்குழுக்களினூடே அது பொக்கிஷமாக கருதி மரபாக தலைமுறைகளுக்குக் கடத்தப்பட்டது.
நவீன கவிதையும் அதையே தன் பாணியில் செய்கிறது.
முகுந்த் நாகராஜனின் கவிதை:

இப்போதுதான் கிடைத்தது ஜன்னல் சீட்
உடனே இறங்கச் சொல்கிறாள் அம்மா
வீடு இங்கேதான் இருக்கிறதாம்
இதெல்லாம் ஒரு காரணமா

இந்த கவிதையில், நோஸ்டால்ஜியா, குழைந்தைமை, இறுதிவரியில் இருக்கும் திருப்பம் போன்றவற்றிற்கெல்லாம் அப்பால், நிகழ்வினைப் பதிவுசெய்து அதை வரலாறாக உருவாக்கி எடுக்கும் தன்மை இருக்கிறது. வேண்டுமெனில் வரலாற்றின் துளி என இதைக் கருதலாம்.

இது ஒரு தாய்க்கும் குழந்தைக்குமான காட்சி என்பதை மட்டும் காணும் கண்கள் இதை ஒரு புலனின்பக் கவிதையாக மட்டுமே கருத இயலும். ஆனால், இது மனிதனின் இயந்திரத்தனத்திற்கும், நாடோடி மனநிலைக்குமான ஊசலாட்டம் என்பதை காணும் விழிகளுக்கு இது வரலாற்றின் அங்கம் என்பதும் விளங்கும்.

‘நுண்ணிகழ்வுகள் பெருநிகழ்வுகளாகப் பெருகுவதை வரலாறு என்றும், பெரு நிகழ்வுகள் நுண்ணிகழ்வுகளாகக் கூர்மையடைவதைக் கவிதை என்றும் கூறலாம்’ என்று தேவதச்சன் சொல்கிறார். துளிகளை வைத்தே, மழையையும், ஏரியையும், கடலையும் அறிந்து கொள்ளும் நலம் படைத்தவர்களுக்கு கவிதை ஒரு வரலாற்றுத் துளி.

4. அசல்தன்மை :
ஒரு துறையில் அதிகபட்ச அறிதலுடையவர்கள் புனைவல்லாத நூல்களை எழுதுகிறார்கள். ஒரு மானுட களம் பற்றிய அறிவும், கற்பனை வளமும் உடையவர்கள் நாவல் போன்ற புனைவுகளை எழுதுகிறார்கள். ஆனால், கவிதை பெரும்பாலும், ‘ஒன்றுமே தெரியவில்லையே’ என்ற மனநிலையிலிருந்தே துவங்கி எழுதப்படுகிறது.

கவிதைக்கான ஆதார ஊற்று அவன் மனதிலும், அவன் பழக்கத்தினாலும், உள்ளே ஊறிக்கொண்டே இருக்கிறது. ஆனால், ஒவ்வொரு முறையும் அவன் அறிதலுடன், கற்பனையுடன், குழந்தையின் காலியான மனதின் ஆர்வத்தையும் சமவிகிதத்தில் கலந்து கொள்ளும் போதுதான், கவிதை உண்டாகும் சூழல் ஏற்படுகிறது.
அதனாலேயே, கோடி கவிதைகள் தாண்டியும் வரும் புதுகவிதை எதையோ, அசலாய்ப் புதிதாய் தனக்குள் கொண்டிருக்கிறது. அல்லது, குறைந்தபட்சம் அப்படி ஒரு அசல்தனத்தை கவிதை வாசகன் தேடுகிறான். தேடும் தோறும் புலப்படும் மைக்ரோ தரிசனங்கள் அவனது அனுபவத்தை விரித்து, அக்கவிதையை மகத்தான கவிதையாக மாற்றுகிறது.

ஒரு ஆரம்ப நிலை கவிதை வாசகனுக்கு, அதன் மொழிச்செறிவு தடையாக இருக்கிறது. Vocabulary என்னும் அருஞ்சொற்களை சரளமாய் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய அவசியம் கவிதையில் இருக்கிறது. இருந்தே ஆகவேண்டும் என்பதில்லை. குழந்தைக்கு இந்த அருஞ்சொற்பொருள் அறிதல் என்னும் திறமை இருப்பதில்லை. ஆனால், குழந்தைகளுக்கு ஒரு கவிதையின் மையத்தை நேரடியாகப் பார்க்கும் தரிசனத்திறன் உண்டு. முதியவர்களுக்கு அருஞ்சொற்பொருள் அறியும் திறன் ஓரளவு அதிகம் இருந்தாலும், அவர்களுக்குத் தரிசனத்திறன் வெகு குறைவு. பல இடங்களுக்குச் சிதறடிக்கப்பட்டுதான், கவிதையின் மையத்தைத் தொடும் வாய்ப்பு அவர்களுக்கு அமைகிறது.
அதாவது, குழந்தைகளுக்கு மட்டும் Innate Vocabulary Skill இருந்துவிட்டால் போதும், அத்தனைக் கவிதைகளையும் எளிதில் அறிந்து, உணர்ந்து கொண்டுவிடும்.

5. மர்மத்தன்மை :
கவிஞன் இன்று தனக்கென ஒரு அகமொழியைப் பொதுவில் பகிரும் வாய்ப்பு பெருகி வருகிறது. காகிதங்கள் மட்டுமே பயன்படுத்திய காலங்களில் ஒரே எண்ணங்கள் வெவ்வேறு கையெழுத்துக்களில் வந்ததும், இன்று டிஜிட்டல் காலத்தில், வெவ்வேறு எண்ணங்கள் ஒரே ஃபாண்ட்டில் வருவதும் போலத்தான் அது.

விஷ்ணுபுரத்தில் ஒரு காட்சி வரும். அதில் காசியபன் ‘ புண்பட்ட மிருகம் குகைக்குள் ஓடி, ஒளிந்து உதிரத்தை நக்குவது போலத் தோன்றுகிறது, சாங்கியர்களின் அந்தக் கவிதை’ என்று சொல்வான். அதைக் கேட்ட சித்தன் பதிலுக்கு ‘ கவிதை என்றால் வேறென்ன?’ என்று எதிர்வினாவுவான்.
கவிஞன் தனது மர்மத்தனமையைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு பெரிதும் தன் ஆழத்தைப் பேசிக் கொண்டே இருக்கிறான். இது இருளைப் பேசுதல், இருளிண்மையை கனவு காணுதல், கள்ளமற்ற தன்மையை முன்வைத்தல், பகடியாடுதல், எண்ணற்ற ஆடித்துண்டுகளை பரப்பி விளையாடுதல் என நீள்கிறது.

Chasing the Moonsoon நூலில், Alexander Frater இடம் ‘ There are four things motorist needs in India: good brakes, good horn, good reflexes and good luck’ என்று. ஒரு இந்திய கார் ட்ரைவர் சொல்வார்.
இதையே கவிதை வாசிப்பவர்களுக்கு தேவை என்று நான் சொல்ல விழைகிறேன். நல்ல நிறுத்தங்களுடன் கூடிய வாசிப்பு, நல்ல எச்சரிப்பு ஒலிகள் கொண்ட மனம், நல்ல அணிச்சைத்திறன் இவை மூன்றையும் வாசிப்பின் மூலம் நீங்கள் பெருக்கிக் கொள்ளவும், நற்பேறு உண்டாகி உங்கள் முன் கவிதையின் ஒளி துலங்கவும் என் வாழ்த்துக்கள்.

நன்றி!

04.05.2018

Advertisements

மனதின் இருண்மைகள்

வகைப்படுத்தப்படாதது

தொழில்நுட்பமும், அறிவியலும் மனிதத்திற்குச் சுதந்திரத்தின் அளவிடமுடியாமையைப் பரிசளிக்க நினைக்கின்றன. அதைச் செய்ய முனையும் வேகத்தில், மனித மனதைச் செப்பனிட வேண்டிய காரணத்தை செய்ய தவறிவிடுகின்றோம். அரசு, மதம் போன்ற சில ராட்சத கட்டமைப்புகளால் ஏற்பட்ட அளவிலா இழப்புகளும், குருதிச் சிந்தல்களையும் விடவும் கூடுதலான மனச்சிதைவுகளை ஏற்படுத்தத் தக்க சாரத்தினைக் கொண்டுள்ளது இத்தகைய நிலை.

ஆழ்மனதின் இருண்மைகள் தொழில்நுட்பத்தின் கட்டுபாடற்றதன்மையைக் கைக்கொள்ளும் போது, சக மனிதன் மீதான மதிப்பிடல்களுக்கும், அன்பு, மதம் போன்ற கருதுகோள்களுக்கும் இருக்கும் இன்றைய நிலைத் தொடர வாய்ப்பில்லாமல் போவது சாத்தியமே. இன்னும் சொல்லப் போனால், ஒரு அற்ப புல்லரிப்பிற்காக குதலை மீதும் ஒரு விர்சுவல் வாள் வீசி விளையாடும் நிலைக்கு விரைவிலேயே கொண்டு சேர்க்கப்பட்டு விடுவோம் என்ற பயம் நிஜமாகத்தான் வாய்ப்புகள் அதிகமிருக்கின்றன.

சமூக வலைத்தளத்தில் வசை சொற்களைப் புழங்குதல், தனிமனித அந்தரங்கத்தை ஒற்றுக் கேட்டல், தலைவர்களை வெற்று எரிச்சல்களால் பரிகசித்தல், காதலுக்கான இடத்தைத் தொலைத்துவிட்டு காம எரிச்சல் கொள்ளுதல், தன் வாழ்வினை வாழத் தெரியாமல் பிறரிடம் மூக்கினை நுழைத்தல், எதிரிகளுக்கு எதிராக துல்லியமாக, மூளைச்சலவை செய்யப்படுதல், அருகிலிருக்கும் நிஜங்களிடமிருந்து தொடர்பற்றுப் போதல் என இன்றே அரங்கேறி இருக்கும், மனித இருண்மைகளுக்கு தொழில்நுட்பத்தினைப் பயன்படுத்தும் மனமுதிர்வு போதாமையே அடிப்படை.

இதைச் சரி செய்வதற்கான முதல் படி, நாம் மிருகங்கள்; நாம் கொலைகாரர்கள்; நாம் இருண்மை நிறைந்தவர்கள் என்ற புரிதலே. அங்கிருந்து, அதைப் போன்ற கனவுகளிலிருந்து நாம் தொடங்குவதை வெளிச்சம் நோக்கிய பயணமாகக் கொள்ளலாம். சில மோசமான நாளிதழ் செய்திகளைத் தாங்கமுடியாமல் குமுறிக் கொண்டிருக்கும் நாம் இதன் நீட்சி எங்கெல்லாம் போகும் என்று கற்பனை செய்துவிடுவது அவ்வளவு எளிதல்ல. ஒரு சாம்பிளுக்கு Black Mirror Series ஐப் பாருங்களேன்.

பத்தொன்பது எபிசோட்களில் முக்கியமானவற்றை கீழே பகிர்கிறேன்.

Fifteen Million Merits. (S01E02)
The Entire History of You (S01E03)
The Waldo Moment (S02E03)
White Christmas (S02E04)
Nosedive (S03E01)
Shut up and Dance (S03E03)

San Juniper (S03E04)
Hated in the Nation (S03E06)
Arkangel (S04E02)
Crocodile (S04E03)

இருபாத ஓநாய்கள்.

வகைப்படுத்தப்படாதது

‘The world has enough for everyone’s need, but not enough for everyone’s greed.’ -M.K.Gandhi.

ஓநாய் குலச்சின்னம் உலகின் அத்தனை இனக்குழுக்கள் மீதும், உலகத்தனமான ஒரு கருதுகோள் அல்லது நடைமுறை, அதிகார அழுத்தத்தின் மூலம், செயற்படுத்தப்படும் போது, ஏற்படும் விளைவுகளைப் பேசுகிறது.

மனிதன் ஒரு விசித்திரமான உயிரினம். அவன், தான் அதிகம் உரையாடும், உறவுகொள்ளும் உயிரினங்களைத் தனக்குள்ளே, தன் அகவோட்டத்திற்க்குள்ளே அனுமதிக்கிறான். கொஞ்சம் அதுவாகவும் ஆகிறான். ஆடுகளுடன், அவற்றின் பாலை உண்டு, அவற்றுடன் பழகி, அவற்றின் நண்பனாகுபவன் அதன் குணங்களில் சிலவற்றைத் தனதாக்கிக் கொள்கிறான்.

ஒரு சமூகமே ஒரு உயிரினத்தால் பயனடையும்போது, அதைத் தன் குலச்சின்னமாக ஏற்றுக் கொள்வதில் அவனுக்கு எந்த ஐயமும் அவமானமும் ஏற்படுவதில்லை; மாறாக அவனுக்குள் ஒரு நன்றியுணர்வும், நட்புணர்வும் கொப்பளிக்கிறது. இப்பண்பிலேயே தன் பரமகடவுளை கூர்மமாகவும், கயலாகவும் ஏற்றுக் கொள்ள முடிந்திருக்கிறது.

ஆனால், நவீன மனிதன் இயந்திரங்களுடன் பேசும் திறன்பெற்றவனாக மாறுகையில், அவனது அகம் இயந்திரத்தின் பண்புகளைத் தன்னகத்தே ஈர்த்துக் கொள்கிறது. அவனும் இயந்திரமாகிப் போகிறான். துப்பாக்கி, ட்ராக்டர், ஜீப் என தொடர் எந்திரங்கள் அனைத்தும் அவனது இயற்கையுடனான உறவை வெகுவாகத் துண்டித்து, அவனைத் தனித்தன்மை கொண்ட ஒரு உச்சநிலை உயிரியாக உளம்கொள்ளச் செய்கிறது.

இந்த பீற்றலில் இருந்து கொண்டு அவன் அத்தனை மிருகங்களையும் – அடிமைப்படுத்திடவோ, கொன்று குவிக்கவோ, காயடிக்கவோ – செய்து பெருமளவில் புரட்டி எடுக்கிறான். அதற்கு உதவும் விதமாக கூட்டினமாக அவதானித்து அரசியல், அறிவியல் காரணங்களை ஆயிரமாயிரமாக உருவாக்கிக் கொள்கிறான்.

ஓநாய் குலச்சின்ன நாவலின் அடிப்படை இயல்பில், அது குறியீட்டுத் தன்மைகளால் நிறைந்த ஒன்று. மற்றொரு தளத்தில் அது ஓநாயின் வாழ்வைப் பற்றிய ஆவணச்சித்திரம். ஓநாயின் மர்மம், தீரம், சதித்திட்டங்கள் தீட்டும் புத்திக் கூர்மை ஆகியவற்றின் மூலமே பல போர்த்தந்திரங்களைப் பெற்று (ஜெங்கிஸ் கான்) பெரு வெற்றிகள் பெற்ற அரசர்கள் போய், அதைக் கடந்து அழிக்கும் இடத்தினை மெல்ல அடைகிறான் மனிதன். அந்த அழிவிற்கு முந்தைய உச்ச அழகியலின் காலகட்டத்தைத் தன்னகத்தே கொண்டு இந்நாவல் படைக்கப்பட்டிருப்பது, ஒரு சேர வரலாற்று அருகாமையையும், இயற்கை உறவின் மீதான தூரத்தையும் நம் பார்வைக்குத் தருகிறது.

கதையினைப் பற்றியோ, எழுதப்பட்ட பின்னனியைப் பற்றியோ பேசுவதில் எனக்கு உவப்பில்லை. அது இணையத்தில் நிறைந்து கிடக்கிறது. நாவலில், சிறைவைக்கப்பட்ட வளர்ப்பு ஓநாய்குட்டி, தனக்காக, தன் உள்ளுணர்வினால் மட்டுமே உந்தப்பட்டு ஒரு குழியினைத் தோண்டி அதில் தன்னைப் பொருத்திக் கொள்கிறது. ஆசிரியர் அது குழியினைத் தோண்டுவதைத் தன் நியாபகங்களைத் தோண்டிக்கொண்டிருப்பதற்கு உவமைப்படுத்துகிறார். அப்படி, நம் நியாபகங்களை நம் அகவுணர்வின் கேள்விகளை நோக்கிய பல காட்சிகளையும், புதிய கேள்விகளை உருவாக்கும் விதத்திலும் நாவல் மகத்தானதாகி இருக்கிறது.

உணவின் மீதான ஆதார உணர்ச்சியையே தன் வாழ்வின் அத்தனை அறிவுக்கும் சேகரபாத்திரமாகக் கொண்டிருக்கும் ஓநாய்கூட்டத்தின் வாழ்க்கையை மனிதன் ஒவ்வொரு அங்குலம் அங்குலமாய் கண்டு வியக்கும் வாய்ப்புண்டு என்பதை அனுபவப்பூர்வமாய் விவரணைகளுடன் காட்சிப்படுத்திச் செல்கிறது இப்படைப்பு.

ஜென்சென் முதன்முதலில் ஓநாய்கூட்டத்தினிடையே சிக்கிப் பின்னர் உலோக ஒலியினை எழுப்பித் தப்பிக்கும் பீதியும், பறக்கும் ஓநாய்கள் ஆட்டுமந்தையை சூறையாடியதன் கண்டுபிடிப்பும், ஓநாய்குட்டியினை அதன் குகைக்குள்ளிருந்து எடுத்து வளர்க்கும் பரவசமும், ஓநாயின் பிடிவாதம், பழிவாங்கல், போர்தந்திரத் திறன், தாய்மை, ஒன்றிணைதல் போன்ற நிலைப்பாடுகளை விவரித்திருக்கும் விதமும், ஊளையிடுதல் மற்றும் குரைத்தல் இரண்டிற்குமான அடையாளச் சிக்கலில் தவிக்கும் ஓநாய் குட்டியின் இருமை நிலையும், ஆனந்திற்காகக் கொலை செய்யும் மனிதர்களின் -நுனிக்கிளையில் அமர்ந்து அடிக்கிளையை வெட்டும் வகையிலான – அறியாமையும், மேய்ச்சல் நில பெரிய உயிரான புற்கள் அதன் சிறிய உயிர்களான மர்மோட், மான்கள், எலிகள், குதிரைகள், ஓநாய்கள் மற்றும் மனிதர்களுடன் கொண்டிருக்கும் உறவும் என பல கூறுகளிலும் சிறந்த காட்சிகள் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது.

அறம் பற்றிய மதிப்பீடுகளில், ஓநாய்களிடமிருந்து கற்றலுற்ற, முதிய ஓநாய் அரசனைப் போல மேய்ச்சல்காரர்களை வழிநடத்தும் பிலிஜ், அசைவ உணவுப்பிரியம் கொண்ட காந்தியாகவே தெரிகிறார். இந்நாவலின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு, மலையிடுக்குள், சமவெளிகள், பனித்திரைகள் என மங்கோலிய மேச்சல் நிலத்தினைப் போல பூடகமாக, செல்லாமல், எளிய வடிவில் சென்று கொண்டே இருக்கிறது ஒரு வழுக்கு சாலையில் பயணமென.

இந்நாவலில் சீன மாணவர்களின் அரசியல் பார்வையோ, கலாச்சாரப் புரட்சி மீதான ஆழ்ந்த கருத்துகளோ வெளிப்படவில்லை. மாறாக, விவசாயச் சீனர்கள், மனிதர்களின் போர்குணத்தை மங்கச்செய்யவும், இயற்கைச் சமநிலையை குளறுபடி செய்யும் இயந்திர காலத்திற்கு வழிகோலவும் காரணமாகிறார்கள் என்ற பார்வையுடனேயே பெரிதும் நகர்கிறது.

ஓநாய் குலச்சின்னத்தை, மஞ்சள் மணலென எழும்பும் ட்ராகன் குலச்சின்னம் விழுங்கி மறைக்கடித்ததை, நினைவில் எழுப்பும் நினைவுச்சின்னம் இது.

தனிமையின் இலக்கியம்.

வகைப்படுத்தப்படாதது

“ஒருவரை ஒருவர் சித்திரவதை செய்து கொள்வதற்காகத் தான் இந்த மனிதர்களே படைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.” – தஸ்தயேவ்ஸ்கி.

அள்ள அள்ள குன்றா அமுதம் தரும் வாழ்வின் பல முனைகள் – குறிப்பாக வாழ்வின் இச்சைகளை சமூகக் கட்டமைப்பிற்கேற்ப நேர்பட வாழச்சொல்லும் ஒழுக்க விதிகளினால் ஊடறுக்கப்படும் முனைகள் – இலக்கியத்தின் ஊற்றாக தொடர்ந்து வாய்த்து, காய்த்து கிடக்கிறது. இதன் சாதகங்களை எழுத்தாளரின் மனம் மெல்ல, நேர்மையாய் கைக்கொள்ளும் தோறும் ஒரு செவ்விலக்கியம் நம் அவதானிப்புகளின் முன் இணைந்து கொள்ள தயாராய் முன் வைக்கப்படுகிறது.

நினைவிலிருந்து எழுதப்படும் எந்த ஒரு இலக்கியமும் அதன் சிறப்பான ஒருமை அழகை அடைய – நினைவேக்கம், பால்யம், காலப்பற்று என – சில காரணங்கள் உண்டு. அவை அனைத்தையும் தாண்டி, அடிப்படையில் நினைவுகளே புனைவெழுப்பிடும் கட்டுமானப் பொருட்கள் என்ற உண்மை இலக்கியத்தின் செந்தன்மைகளுக்கு அடிநாதமாகிடுகிறது. இன்று காலையில் நிகழும் நினைவுகள் கூட பொருட்படுத்தும் தோறும் புனைவாகவே வெளிப்படுகிறது. காலம் நீள நீள புனைவின் வீச்சும் அதிகமாகிற வாய்ப்புகளே பெரிதும் நிகழ்கிறது.

‘நிழலின் தனிமை’ நாவல் தமிழின் வெகுமதியாய் திகழ்வதற்குக் காரணம், அது கொண்ட வடிவம், பெரிதும் சிக்கலற்றதாகவும், உண்மைகளைச் சொல்லி இருளை அடையாளம் காட்டும் பண்புடையதாலுமே! உலகின் அதிக நவீன செவ்வியல் படைப்புகளைச் செய்தது தஸ்தயேவ்ஸ்கியாவே இருப்பார். நிழலின் தனிமை, தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் நாயகர்களால், கட்டி எழுப்பப்படும் ஒரு இருண்மையின் கதைகளை போலவே உருவாகி நிலை பெற்றிருக்கிறது. அதிகம்  புற வர்ணனைகளை பயன்படுத்தாமலும், அகத்தின் தவிப்புகளை பற்றி பேசுவதிலும் அந்த உருசிய இராட்சதனின் படைப்புகளின் தன்மை கொண்டே இருக்கிறது.

இது சிறுகதையா, நாவலா என்ற குழப்பம் ஏதுமெனக்கு ஏற்படவில்லை. மனதின் ஒட்டுமொத்த தொகுப்புகளை உருவாக்கிக் காட்டியதனால், அது வாழ்வை முன்வைத்து நாவலாகவே உருவெடுத்திருக்கிறது. ஆனால், சிகப்பு நிறத்தில் தொடங்கி பழுப்பேறிய கண்கள் வழியே நமக்கு கதை சொல்லி, சாம்பல் நிறத்தில் முடிவதால் அதை ஆசிரியர் சிறுகதையே (சற்றே நீண்ட சிறுகதை – தேவிபாரதி) என சொல்லவும் தயங்கவில்லை. எளிய வாசிப்பு தரும் சிறு ஓடையில் பெரும் காட்சிகள் உருவாகும் பெருநதியின் ஓட்டம்.

சிறிய சுனை போலத் தோற்றம் கொண்ட நீர்பரப்பு, இறங்கியதும் தன் ஆழத்தை விரித்துக் காட்டுவது போல, நாவல் முழுவதும் விரவிக் கிடக்கும், திடுக்கிடல்கள், அவற்றிற்கான இயல்புகளையும், வடிவ ஒருமையைச் சிதைக்காமலும் மினுக்கிடுகின்றன. வருடும் பீலியே சட்டென பறந்து வந்து நம் கண்களைக் கிழிக்கும் தன்மை பெறுவது போல, இந்த சிறுசுனையில் ஒரு பெருநதியின் ஓட்டத்தை பெற முடிகிறது. அது, நம் தோல்விகள், பழியுணர்வு, வஞ்சினம், காமம் என தொடர்ந்து எதிர்மறை பற்றிய கேள்விகளை அல்லது காட்சிகளை எழுப்பும் தோரும் நம் நினைவின் நதியில் வந்து இணைந்து கொள்கிறது.

மகாபாரதம் முதலாய் நிழலின் தனிமை ஈறாய் வைத்து, ஆண்களின் போர்களைக் கணக்கிட்டுப் பார்த்தால், அதில் பெண்களின் ஆற்றல் பெரும்பங்கு வகிப்பது, வியப்பாய் எஞ்சுகிறது. சாரதா, சுலோ, சுகந்தி என நீளும் கதைப் பெண்கள் ஆங்காங்கே தன் உணர்வுகளின் நீட்சியிலேயே வந்து – தன் வலையிலேயே சிக்கிய – சிலந்தி போல என சிக்கித் தவிப்பதும், பேரொலி எழுப்பி அழவேண்டிய தருணங்கள், உலகம் உமிழுமென உணர்ந்தும் தொடரும் ஒழுக்கமீறல்கள்,  தொடர்ந்து ஆற்றல் கொண்டு எழும் தீராத பழியுணர்வுடனான நடமாடுதல்கள் (அவ்வாறான ஆண்களின் கற்பனைகளில்) ஆகியவற்றிலெல்லாம் எளிய கடந்து செல்லுதலை செய்வதும் பயத்தையும், கருணையையும் ஒன்றாய் அள்ளித் தெளிக்கிறது.

நாவலில் வரும் நாயகனின் பால்யம், பெரும்பாலான பால்ய கதைகள் போலவே தென்பட்டாலும், ஒரு வழக்குமீறிய, பின்வாழ்வின் பதற்றங்களுக்கான விதைகளை ஏந்திய நிலமாகவே உருவாக்கப்பட்டுள்ளதென அவதானிக்கிறேன். வளர்வதும் சிதைவதும் பற்றியவையே அனைத்து இலக்கியமும். நாயகனின் பால்யத்தில் வரும் வின்செண்ட், வெகு சிறப்பாக உருவாக்கப்பட்ட துணைப் பாத்திரம். கருணாகரனின் மீதான பழி, க்ரோதத்தை காட்டிக் கொண்டிருக்கும் நண்பனின் கதைக்கு கைத்தாங்கலாய் ஆறுதல் கொடுத்து விட்டு, அதிலிருக்கும் வன்மத்தின் மயக்கத்திற்கு ஆளாகி புதர்மறைவில் தனிக்காமம் கொள்ளும் மிருகத்தை அச்சிறிய பாத்திரமே உணர்த்தி வென்றிருக்கிறது.

தன்மையில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் கதை, அது கதையாடும் விதத்திலும், பிங்க், பழுப்பு, சாம்பல் என வெவ்வேறு நிறங்களைக் கையாண்டிருக்கும் அழகிலும், அதிக நிலக்காட்சிகள் இல்லாதிருப்பினும், குழப்பமான வடிவங்களை கொண்டிருக்கும் அக புற நிலக்காட்சிகளை வடிவம் கொண்டதிலும், மன இருளின் அத்தனை ரகசியங்களையும் வெளிச்சமிடும் ஆகிருதிகளிலும், செவ்வியல் படைப்பாக ஆகியிருக்கும் தனிமையின் நிழல் நாவல் சினிமாவாக எடுக்க உகந்த உன்னதம் என்பது என் துணிபு.

எளிமையான கோபம் நடிக்கப்பட்டு, மெல்ல ஆழமாக வேர்கொண்டு பூதாகரமாய் வளர்ந்து விடுகிறது. அதை, செயலாக்கிட பழியுணர்வு கொண்டு, அதற்கும் தன் சுயநிலை மீதான பற்றுக்கும் இடையிலான தவிப்பு மனிதனை அலைகளின் தொகையாக்கி பார்க்கிறது. தன்னைத் தானே வென்று கொள்ள முனைவெடுத்து, ஒழுக்கமீறல்களின் மூலம் தன்னை உலகம் தனிமையால் சபிக்க வேண்டுமென அருகில் உள்ளவர்களையெல்லாம் தன் அலைகளுக்குள் இழுத்து போட இச்சை கொள்கிறது மனித மனது. ‘நிழலின் தனிமை’ இருளைச் சொல்லும் பொழுதே,  தனிமையின் நிழல் தரும் ஆற்றுப்பாட்டையும் சொல்லி செல்கிறது.

புது திரை மொழி – The End of The F***ing World.

வகைப்படுத்தப்படாதது

காலகாலமாக கதை சொல்வதற்கென்றே ஆயிரமாயிரம் வடிவங்கள் இருக்கின்றன.  எந்த வடிவில் சொன்னாலும் அது கதைதான். வடிவத்திற்கான பயனையோ, அல்லது வடிவத்தின் நேர்த்தியையோ, அல்லது வடிவத்தை கலைத்துபோடும் விளையாட்டையோ செய்து பார்த்திருந்தால் போதும் என்றே நான் நினைக்கிறேன். அதைத் தாண்டி கதையின் நோக்கம் (Theme) உணர்த்தப்பட்டிருக்கும் புத்திசாலித்தனம் எப்போதும் கதையின் மீது தீரா தாகத்துடன் நம்மை வைத்திருக்கின்றது.

வருங்காலங்களில் இலக்கியத்தின் முக்கிய வடிவமாக இருக்கும் தகுதியை கிராஃபிக் நாவல்கள் அடைந்துவிடும் என்றே கருத முடிகிறது. கிராஃபிக் நாவல்கள் வழியே உருவாக்கப் படும் ஒரு முழுமையடையாத கற்பனை சமிக்ஞைகள் வாசகனுக்கு எந்த கதைவடிவிலும் நிகழ்த்த சாத்தியமற்ற ஒன்று. சார்லஸ் ஃபொர்மெனின் க்ராஃபிக் நாவல் நெட்ஃப்லிக்ஸ் சீரிஸாக வெளியாகி இருக்கிறது. அதன், வடிவ நேர்த்தி வெகு சிறப்பாக வந்திருக்கிறது.

ஒரு சீசன் பார்ப்பதற்கே முக்கிய தடையாக காலத்தை ஒதுக்குவதுதான் இருக்கிறது, எந்த தொடரிலும். ஆனால், இதில் 20 நிமிடங்கள் மட்டுமே கொண்ட எட்டு எபிசோடுகள் மட்டுமே முதல் சீசனில் இருக்கிறது. நேரம் குறைய குறைய கைகூடும் மினியேச்சர் அழகும் ஆழமும் இங்கு கூடி வந்திருக்கிறது.

தன்னை சைக்கோபெத்- ஆக அடையாளம் கண்டு கொள்ளும் ஜேம்ஸின் முன் விக்டிமாக வந்து நிற்கும் அலிசா இருவரும் தத்தம் இருப்பின் மீது கொண்ட போதாமை அல்லது சலிப்பு மனநிலையில் பயணிக்கிறார்கள். கதாபாத்திரத்தின் உருவாக்கத்தில் எந்த ஒரு மெனக்கெடலும் வெளியே தெரியவில்லை என்பதே சிறப்பு. தொடர்ந்து வரும், காட்சிகள் வெகு சுலபமாக, குழந்தைகள் மீதான வன்முறை, கொலை, திருட்டு, திருட்டிற்கான உந்துதல், உறவுகள் மீதான நிச்சயமின்மை, காதலின் சினர்ஜிஸ்டிக் எஃப்ஃபெக்ட் என அத்தனை உணர்வுகளையும் ஒரிரு ஃப்ரேம்களிலேயே தெளிவாக உணர்த்தி விடுகிறது.

வகைமைகளைக் கலத்தல் (mixing of Genres) இன்றைய கதை சொல்லாகவும், தேவையாகவும் இருந்து வருகிறது. இதிலும் இத்தகைய கதை சொல்லலே நிகழ்ந்திருக்கிறது. Romance, Cop Thriller, Crime, Comedy, Young adult, Dark humor, Serial Killer என பல வகைமைக்குள்ளும் சென்று வரும் கதை, இசையால் இன்னும் உற்சாகம் தரும் பொடன்சியலுடன் திகழ்கிறது. மேலும் முக்கியமாக காமிக் தன்மை தொடர்ந்து விரவி வருவதால், அத்தனை உச்ச உணர்வுகளும், அதற்கு பக்கத்திலேயே நிழலெனத் தொடரும் எள்ளல்களால் சமநிலைக்கு இழுக்க முயல்கிறது. இந்த வினையே, இதற்கான விளைவிற்கு அடிப்படையாக இருக்கிறது.

இரண்டாம் பருவம் வெளிவருவதற்கான சாத்தியத்துடனும், இதே சீசன் போதும் எனில் சிறந்த ஒரு இறுதி எபிசோடுடனுமே முடிந்திருக்கிறது இந்த உலகின் இறுதிப் புள்ளி!

The-End-of-The-Fking-Road-5

 

 

 

 

அலைகள் படுமென அறியும் மணல்வீடுகள்.

வகைப்படுத்தப்படாதது

எழுத்துப் பிழைகளுடன் இருக்கும் கவிதைகள் தான் எத்தனை உன்னதமானவை, குழந்தைகளின் கிறுக்கல்களைப் போல. எழுத்துப் பிழைகளுடன் இருக்கும் கதைகள்தான் எத்தனை கவித்துவமானவை. போகன் சங்கரின் கதைகளை வாசிக்கையில் கிடைக்கும் அனுபவமென இதைச் சொல்ல முடியும். கதைகள் என்பவை, ஒரு சட்டகத்திற்குள் அடைத்து, சூத்திரங்களின் வழியே சொல்ல முடியும் என்று வரும் போது அவை சவப்பெட்டி போல நம்மை சூழ்ந்தடுக்கி, நம்மைக் கைகள் கால்களைக் கூட அசைக்காமல் சவமென நம்பவைத்து விடுகின்றன.

இலக்கியத்தின் பணி, குறைந்தபட்சமேனும் மீட்பின் பாதைகளைத் தேடி அல்லலுறுவதாகவேணும் இருக்கவேண்டும். துயரும், நிலையிலா குறுங்காட்டுப் புதிர்களும் தொடர்ந்து நையப்புடைத்துக் கொண்டிருக்கும் வேளையில் ஒரு மாயை, கற்பனைச் சத்தியத்தை, நிஜத்தின் நிழலை படம்பிடித்தருகே காணத் தருமாயின் அது இலக்கியத்தின் வெற்றியாக கருதப்படலாம்.

ஜெயமோகன் அவர்கள் சொல்வதைப் போல இலக்கியம் தொன்மத்துடன் தொடர்பு கொண்டு ஒரு படியேனும் முன்னகர்ந்திருக்க வேண்டும். அல்லது இலக்கியம் ஒரு உலகளாவிய உணர்வினை மனிதன் யோசித்துத் தன்னைத் தானே உரித்துப் பார்த்து கண்டடைவுகள் நிகழ்த்திட வேண்டும். இவை இரண்டும் தொடர்ந்து போகன் சங்கரின் கதைகளில் நிகழ்ந்த வண்ணம் உள்ளன.

பல கதைகளுக்குள்ளும், மானுட வலியின் உச்சங்கள் நிகழ்ந்த வண்ணம் இருப்பினும், அதனருகே மெல்ல ஒரு ஆறுதல் கண்ணீர் விட்டுக் கொண்டே, பச்சாதாபத்துடன் அந்த மாக்களை பாதுகாக்கத் துடித்துக் கொண்டிருக்கிறது இதயத்துடிப்பென. ஒவ்வொரு கதைகளிலும் மதம் வருகிறது. மத போதகர்கள் வருகிறார்கள்; மீட்பர்கள் நுழைகிறார்கள். அவர்களும், தன் போர்வையை விலக்கி, தானும் தன் பங்கிற்கு மானுட வாழ்வினை ஒரு குரங்குச் சேட்டையாக மாற்றிப் பார்ப்போமே என்று களமிறங்கி ஒரு சட்டகத்தில் கீழ்மையே நித்தியம் எனக் காட்டி விட்டுவிடுகிறார்கள்.

போகனின் கவிதைகள், நாம் அடிக்க வருவதை உள்ளுணர்ந்த பூரான், நாம் எதிர்பார்க்காத பொந்தலுக்குள் நுழைவதைப் போல ஒவ்வொரு முறையும் முடிந்து போகிறது. அவரது கதைகளோ, தத்தித் தத்தி நடந்து பழகி மெல்ல நிமிர்ந்து நிற்கும் குழந்தையின் கணமான, அடுத்த காலடி புதைமணலில் என குழைகிறது. நீளவேண்டிய நேரத்தில் (சரியாகவே) நின்று விடுகிறது. நெருங்கியும், விலகியும் ஒவ்வொரு முறையும் நம் கதையையே தவறாமல் சொல்லிச் செல்வதன் மூலம் ஒரு தொடர் விளையாட்டின் நீண்ட சங்கிலியில் ஒரு பகுதியாக தகுதி கொண்டு நிற்கிறது.

நிர்வாணமும், மனப்பிறழ்வுகளும் இக்கதைகளில் வரும் ஆண் பெண் உறவுகளின் சிக்கல்களைச் சுட்டும் உருவகமாகவே நிலைக்கிறது. ஹார்மோன்கள் அறிவியல் மட்டுமாக இருந்துவிடக் கூடாது, என்கிற இலக்கியத்தின் கனவைச் சற்றே வலுப்படுத்தும் முனைப்புடன் இயங்குகிறது போகனின் கதைகள். மனதிற்கும், விரல்களுக்கும் தொடர்பிருப்பதாலேயே, கதைகளும், கதைகளைப் பற்றிய மதீப்பீட்டுரைகளும் சாத்தியமாகிறது. ஆனால், கதைகள் தெய்வங்கள், மதிப்பீட்டுரைகள் பிரார்த்தனைகள்.

முற்றிலும் வாசித்த கதைகள் முடிந்து விடும் ஆபத்து உள்ளதால், தன் பல கதைகளை ஒரே கதையின் ஆயிரம் வடிவங்களாக எழுதிடும் போகனுக்கு புரிந்திருக்கிறது கிருஷ்ணனின் ஆயிரம் நாமங்கள்.

http://ezhuththuppizhai.blogspot.in/

ஆகிருதிகளின் குரற்தொகை

வகைப்படுத்தப்படாதது

ஒவ்வொரு தேர்ந்த இலக்கிய வாசகனுக்கும், தல்ஸ்தோயா? தஸ்தயேவ்ஸ்கியா? என்ற கேள்வி எப்போதும் உள்ளாடிக் கொண்டிருக்கும். ஆம்! இந்த கேள்வியில், ஒரு துல்லியமான பதிலை எட்டிவிட்டதாக முடிவு கொண்டிருக்கும் எவரையும், அவரது இலக்கிய படிநிலையின் சறுக்கலில் உள்ளதாகவே கருத இயலும். இதை, ‘பின் தொடரும் நிழலின் குரல்’ நாவலின் நடுவே வாசிக்க நேர்ந்தது. எத்தனை மகத்துவமான, எளிமையான உண்மை. ஆனால், அந்த மன உரையாடலின் முடிவிலேயே இப்போதைக்கு தல்ஸ்தோய்தான், என்ற ஒரு முடிவையும் அக்கதாபாத்திரம் எட்டும்.

இந்த நாவலில் தல்ஸ்தோயின் பெயரே அதிகம் சுட்டப்பட்டும், அவர் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்களின் சித்திரங்களே அதிகம் இடம்சுட்டப்பட்டும் வருகிறது. ஆயினும், எனக்கு, கிடைத்த இந்நாவலின் தரிசனத்தின் அடிப்படையில், இது தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் மொழியில், அவரது அக இருள்பற்றிய கேள்விகளை எழுப்பும் நடையில் அமைந்ததாகவே இருக்கிறது.

நாவலில், முக்கிய பாத்திரங்கள் யாவும் அடையும் சஞ்சலங்கள் வழியாகவும், எளிய பெண் தன் குறை அறிவினாலேயே உணர்வுகளின் உச்சத்தை அடைந்து தேவதைகளாக ஆங்காங்கே மிளிரும் தருனங்கள் வழியாகவும், பதற்றமுற்று அசைந்து கொண்டிருக்கும் கதாபாத்திரங்கள் வழியே உருவாக்கப்படும் பித்து நிலையும், அதன் நீட்சியாக பிரவாகமெடுக்கும் சத்தியத்தின் ஒளியையும் உணரும் வழியாகவும், அக நெருக்கடியின் வழியே, கனவுகளின் வழியே, தனிமையின் வழியே, தன்னை வருத்திக் கொள்ளும் பண்பின் வழியே மீட்பினை ஒவ்வொரு மாந்தரும் தேடி நகர்வதாக இருப்பதன் வழியாகவும், இது தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் மனசாட்சியை அணிந்து கொண்டு எழுதப்பட்டதாகவே உணர முடிந்தது.

இது மேலும் தனித்தன்மையுடன் பரிணமித்திருப்பதன் அடிநாதமாக, ஒவ்வொரு மனதின் மெளனங்களும், காயங்களும், விம்மல்களும் காலத்தை ஓட்டை போட்டு தன்னைப் போலிருக்கும் மனங்களுடன் கலந்து ஒற்றை பேரிருளாகிறது. அவ்விருளின் வெம்மையும், விடிந்த பின் வரும் வெயிலின் தண்மையும் அகத்தின் சஞ்சலங்களாக தீட்டப்பட்டுள்ளது.

அருணாச்சலம் என்ற கதாபாத்திரம் முதல் வர்ணணையிலேயே, தான் வாசலைத் தாண்டி இடது காலை வைத்துவிட்டதில் ஏற்படும் துணுக்குறல்  (அல்லது சஞ்சலம்) காரணமாக, எழும் கேள்விகளை தானே எதிர்கொள்வதில், தனிமனித போராட்டத்தில், அதனால் விளையும் ஊசலாட்டத்தில் துவங்குவதுதான் எத்துனை பொருத்தம் செங்கொடித் தோழர்களின் மனவியலுக்கு!

பைத்தியங்களின் வழியே இறைவனைக் காணும் விழிகள் நமக்கு மெல்ல உருக்கொண்டு வளர்கிறது. ஒரு பைத்தியத்தைச் சுட்டும் போதும், பிச்சைக்காரனைச் சுட்டும் போதும், ஒரு குழந்தையைப் பார்க்க முடிகிறது. குழந்தையின் மட்டற்ற, களங்கமற்ற விளையாட்டை மட்டுமின்றி, புறக்கணிப்பினால் விளைந்த பரிதவிப்பும், பயமும் கொண்டு செய்யும் விம்மல்களையும் பார்க்க முடிகிறது.

நாவலின் நோக்கமாக மையக்கருவிலிருந்து விலகி விளிம்புகளை நோக்கி விரிதல் என்ற அடிப்படைத் தமிழில் உச்சத்தில் உருவாகியிருக்கும் நாவல் இது. ஆயிரம் விளிம்புகள், ஆயிரம் கேள்விகளிலிருந்து உருவாக்கப் பட்டிருக்கின்றன. கம்யூனிசம் ஒரு மதம் என்று நிறுவ முற்படும் ஒரு அறிவுஜீவியிடம், தன் தருக்கத்தின் ஊன்றுகோல்களை இழந்த கம்யூனிச உணர்வாளன் கொள்ளும் மெளனமும், அதிலிருந்து வரும் ஏக்கமும், மீட்பின் வாசலைப் பொருத்தி பார்த்து அக்கற்பனை தரும் வெறுமையும் நம்மைப் பீறிடலிலிருந்து கட்டுப்படுத்திக் கொள்ள இயலாதவை ஆக்கிவிடுகின்றன.

தற்போது, இரண்டாண்டுகளாக உலக அளவில் பெரிதும் முக்கியமான நூலாகப் பரிந்துரைக்கப்பட்டு வரும், ‘சேப்பியன்ஸ்’  நூலில் இந்த ‘மதம்’ பற்றிய வரையறைகள் உண்டு. அதில், இவ்வாறு கம்யூனிசத்தை மதமாக உருவகித்துச் சொல்லப்பட்டிருக்கும். இருப்பினும், இப்புனைவில், இருக்கும் நீட்சியை அது தொடவில்லை, அல்லது, பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு பிறகுதான் தொடவே முயற்சி செய்திருக்கிறது. ஆனால், இம்மனநிலை, இடது வலது கால்களில் தொடங்கி சித்தாந்தங்கள் வரை கேள்விகளால் ஊசலாடிக் கொண்டிருந்த சத்திய மனங்களுக்கு எப்போதும் இருந்திருக்கிறது, என்பதை தரிசனத்தின் ஒரு புள்ளியாகக் கொள்ள இயலும்.

வியப்பாக, ‘ஒரு மனிதனின் மூளையை வடிவமைப்பதன் மூலம் ஒரு சமூகத்தையே வடிவமைக்கும் நிலை விரைவில் ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது’  என்று ஒரு கதாபாத்திரம் சொல்கையில், இதுவும் ‘ஹோமோ டியஸ்’ நூலில் முக்கிய பகுதியில் சொல்லப்பட்டுள்ளது. அறிவு நிழல் என தொடர்ந்து வரும் மனசாட்சியிலிருந்து பல காலமாக மெல்ல அடைந்ததுதான் அத்தனைக் கோடி நூல்களும்.

இந்நாவலைப் பற்றி, பலரும் எழுதி இருக்கிறார்கள். ஜெயமோகன் அவர்கள் தளத்திலேயே இவை தொகுக்கப்பட்டுள்ளன. இங்கு நான் என் அகத்தின் வெளிப்பாடுகளைத் தெரிவிக்கக் காரணம். இது தனித்துவமானதுதான் எனப்பட்டதே. இந்நாவல், வெகுவாகவும் கவித்தனமானது – மொழியினடிப்படையில் அன்றி சித்தாந்த அடிப்படையில் – எளிமையாக அகவயமானது என்று குறிப்பிடலாம். ஒவ்வொரு வரியிலும் இலக்கிய கோட்பாடுகளின் அடிப்படையிலும், வரலாற்று அடிப்படையிலும் பகுப்பாய்வும் செய்யதக்க நூலாகவே இது உள்ளது. ஆயினும், அதை நான் செய்ய முடியாது. இது உயிர்சதையாக என்னை காட்டுகிறது. வெறும் காடாவர் ஆய்வு பணியாக இதை மேற்கொள்ள முடியாது.

உயிர்தெழுதல் என்னும் அத்தியாயத்தில் வரும் மீட்பர் புண்களுடன் உள்ளார். அது மக்களின் புண்களின் பிரதிபலிப்பு.  தங்கள் புண்களை ஒன்றோடொன்று காட்டி விளையாடிக் கொண்டிருந்த குழந்தைகள் மீட்பரின் புண்களைப் பார்த்ததும் துயருற்று, அப்புண்களைத் தங்களுக்குத் தந்துவிடுமாறு வேண்டுகின்றன. அங்கு மீட்பர் கொள்ளும் உக்கிரநிலையே சிவப்பின் நிறம்! உண்மைதான் ‘வன்முறை தூங்கும் பூதம்’ அதை எழுப்பிவிடும் தூண்டற்காரணிகள் மட்டும் ஒவ்வொரு நிழலுக்கும், ஒவ்வொரு ஜடத்திற்கும் வேறுபடுகின்றன.

 

 

 

சன்னதம் உணர்த்தும் உன்னதம்.

வகைப்படுத்தப்படாதது

 

ஜெயமோகன் அவர்களின் குறுநாவல்களைத் தொகுத்து, கிழக்கு பதிப்பகத்தில் வெளிவந்திருக்கும், ‘ஜெயமோகன் குறுநாவல்கள்’ நூலினை வாசித்தேன். ஒருவரது செயல்பாடாக அன்றி, ஒரு இயக்கச் செயல்பாடாக வெளிவந்திருக்கும் இக்கதைகளின் வழி பயணிக்கையில், தோன்றும் மனவெளிகள் – நம்மால் உணரும்படியான அருகிலிருக்கும் சூழலைத்தான் சுட்டுகின்றன எனினும் – உருவாக்கும் தெள்ளத் தெளிந்த மீள் கட்டமைப்பு, அதை அண்மையில் தரிசிக்கும் இன்பம், தீக்குள் விரல் வைத்திடல் ஆகிறது.

கடல்கள் உலகில் பல. ஆனால், அவை அனைத்தையும், இணைத்துப் பார்த்தால் தெரியும், உலகின் கடல் ஒன்றே ஒன்றுதான். தன் உப்புத்தன்மையிலும், தோற்றத்திலும், அடர்த்தியிலும், நிலவமைப்பிலும் மட்டுமே அவை வெவ்வேறு பெயர்களில் அறியப்படுகின்றன!

இத்தொகுப்பின் கதைகள் மொத்தம் பதினொன்று. அவை, கிளிக்காலம், பூமியின் முத்திரைகள், மடம், பரிணாமம், லங்கா தகணம், அம்மன் மரம், டார்த்தீனியம், மண், நிழலாட்டம், பத்மவியூகம் மற்றும் இறுதிவிசம்!

ஆனால், இத்தொகுப்பினை ஒரே கதையின் பல்வேறு அத்தியாயங்களாகப் பார்த்திட வைக்கும் சரடுகள் எங்கும், நிரம்பியுள்ளன. ஒவ்வொரு கதையும், அலறி, சத்தமிட்டு, ஓலமிட்டு, இருளை உமிழந்து, ஆங்காங்கே ஒளியின் கீற்றைச் சுட்டும் விதத்தில் ஒரே கதையாகப் படுகின்றன.

அம்மன் மரம் கதையில், ‘ என் உடம்பின் ஒவ்வொரு அணுவையும் கடும் களைப்பு தழுவியது’ என்றொரு வரியினை ஒரு பாத்திரம் சொல்லும். அதையே ஒவ்வொரு கதையின் முடிவிலும், நான் அடைந்தேன் என்று சொல்ல முடியும். அப்படி அடையும் களைப்பே மேலும் வெறி கொண்டு அடுத்த கதையினை நோக்கி என்னை ஈர்த்து இழுத்தது. அவ்விதமாகவே ஒவ்வொரு கதைகளையும் வாசித்து முடிக்கையில் அக்களைப்பின் செறிவு தவிர்க்கவே முடியாத ஒரு அடிமைத்தனம் போல உலுக்கியது என்னை.

கிளிக்காலத்தில் வரும் ஒரு காட்சி அதன் கதையெங்கும் வியாபித்திருக்கிறது. ‘உஷா அக்கா உங்களிடம் ஒரு விசயம் சொல்லச் சொன்னாள்’ ‘ ஒரு தேவடியாளும் என்னிடம் ஒன்றும் சொல்ல வேண்டியதில்லை போடா’ என்று சொல்லும் ஒருவனது மனநிலை சட்டென்று, ஏங்கி மெல்ல ‘ சரி, உன் உஷா அக்கா என்ன சொன்னாள்’ என்று அன்புக்களையும் எளிய மாக்களாகிப் போவதை பேசுகிறது, கதை. இந்த உச்சத்திற்கும், வீழ்ச்சிக்குமான பேரலைகளை ஒவ்வொரு வரியும் பேசிச் செல்கிறது.

டார்த்தீனியம் , அம்மன் மரம் மற்றும் நிழலாட்டம் இம்மூன்று கதைகளும் அடிப்படையில் அமானுஷ்யம் பற்றிய கதைகளெனத் தோன்றியும், அதைத் தாண்டிய மனவடுக்குகளில் நெளியும் புழுக்களை தவிர்க்கவே முடியாததைப் போல, அம்மனக்குறை கொண்ட நம் அன்னையின், தந்தையின், அக்காளின் வலியை நம்மால் தவிர்க்கவே முடியாமல் போவதை பேசிச் செல்கிறது. இம்மூன்று கதைகளுமே தன்மை நிலையிலிருந்து சொல்லப்படுகிறது. அது எனக்கு வெகுவார்ந்த அருகாமையை ஏற்படுத்திச் செல்வதால், அவ்வருகாமையின் தவிர்க்க இயலாமை தரும் பாதிப்பே இக்கதைகளின் நோக்கமாக இருந்திருக்க முடியும்.

சிவப்பொளியின் உக்கிரத்தை லங்கா தகனத்தின் ஆரம்ப பக்கங்களில் சொன்னதைப் போன்று எங்கும் நான் வாசித்ததில்லை. அதன், சிவப்பு தொடர்ந்து வந்து அம்மன் மரத்தில் குருதியாய் வழிகையில், இந்த சிகப்பு எத்தனை தூரதூரங்கள் தான் விடாது தொடர்ந்து வந்து, வஞ்சினம் செய்யும் என பதறும் அனுபவமே நிறைந்தெழுகிறது.

ஒவ்வொரு இலக்கியச் சூழலிலும், அதை விழியூடகத்திற்கு உயர்த்தும், வாய்ப்புகள் இருப்பின் அம்மொழியின் அந்நாட்டின் ஒளிமிகுந்த கலை உச்சத்தைத் தொடும்! மண் என்னும் குறுநாவலில் வரும், சில காட்சிகளை நல்திறம் வாய்ந்த ஒளியூடக, விழியுடக கலைஞர்கள் உணர்ந்தேற்று காட்சிப்படுத்த முடியும் எனில், உலகமே தமிழ் பண்பாட்டின் எழுத்தின் கூர்மையையும், அதன் தவிர்க்கமுடியாத வலியையும் தன்னகத்தே உணர்ந்து திரும்பும். அந்த காட்சிகளுக்கு இணையான காட்சிகளை ஜெயமோகன் எழுதிய ‘கொற்றவை’ நாவலின் முதல் இருபது பக்கங்களில் உணர்ந்ததாய் மட்டுமே நினைவு!

ஒவ்வொரு கதைகளாய் விவரித்தும், விளக்கியும் எழுதிட மறுத்து, என்னை நானே படித்தவுடன் தோன்றும் உணர்வுகளை மட்டும் பதித்து வைக்க எண்ணி இவ்வாறு எழுதி இருப்பதாய் தோன்றுகிறது. இன்னும் நூறு முறை வாசித்தும் தீராக் கடல் ஜெயமோகன் அவர்கள் படைக்கும் வண்ணக்கடல்!

 

வட்ட வடிவ மனிதர்கள்

வகைப்படுத்தப்படாதது

மனிதம் இலக்கியத்தைக் கண்டடைவதற்கு அவனது நரம்பிழைகளின் மேம்பட்ட மாதிரி வெகுவாய் பயன்பட்டது. அதன், எண்ணிலடங்கா இணைப்புகளும், எளிதில் வசப்படும் வடிவமில்லா நெகிழ்வுகளும், மூளையின் மேடு பள்ளங்களில் தரவுகளைச் சேமித்து வைக்க முடிவதற்கான ஏற்பாடுகளும் – அத்தோடு – கற்பனைகளின் வழியே உலகை வாழ்ந்து அளந்துவிட முடியும் என்ற ஏக்கத்தையும் அதற்கான தீர்வையும் தந்திருந்தது. வடிவம் அதன் செயல்திறனை நிர்ணயிக்கும் அடிப்படைக் கூறாக மிஞ்சுகிறது எக்காலமும். ஆனால், பேராச்சர்யமாக, செயலைச் செய்ய நினைக்கும் ஆற்றலின் எத்தனமே வடிவமாக எஞ்சி விடுகிறது.

இலக்கியம் தனது வடிவத்தை விசும்பிலிருந்தும், காலத்திலிருந்தும் உருவான தொகையின் நடுவே மனித மனம் பிடுங்கிக் கொள்ளும் முயற்சியிலிருந்து மெல்ல பெற்றுக் கொள்கிறது. எனவே, மெல்ல காலம் நடக்க நடக்க, இலக்கியமும் தான் உருவாக்கப்படும் விசும்பிற்கேற்ப, வடிவம் கொள்கிறது. அடிப்படையில் சதுரம் ஒன்றுதான், ஆனால் அதை நீட்டி, மடக்கி, இழுத்து, கனப்பரிமாணம் தந்து பார்க்கையில் சதுரத்தின் உள்ளே இருக்கும் வடிவங்கள் மெல்ல எட்டிப் பார்த்து சிமிட்டுகின்றன. இலக்கியமும், தன் வீச்சினை மனிதனுள் செலுத்தி, அவனை அலைக்கழிக்க எத்தனிக்க எத்தனை வடிவங்களை தன்பால் அகப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது.

இலக்கிய டப்பா தன்னுள் கொண்டிருக்கும், கூழாங்கற்களை ஆட்டி ஆட்டி எழுப்பும் சத்தம் ஒரே மாதிரியான ஒலியை எழுப்புகிறது. அதன் வெளிப்பாடானது, கேட்பவரின் உணர்வெழுப்பிகள், அதை இசையாக்கும் நபரின் மனக்கலக்கம், அதை ஏற்றிச் செல்லும் ஊடகம் ஆகியவற்றிலிருந்து மட்டுமே அது சற்றே நிறப்பிரிகை அடைந்து வண்ணக் கனவுகளை முன்னிறுத்துகின்றன. ஜோசப் கேம்பெல் உருவாக்கிய கோட்பாட்டின் ஆதாரத்தன்மை, அந்த கூழாங்கற்களை, கதாபாத்திரங்களாக இனம்காணுவதில் நமக்கு எந்த கடினமுமில்லை (பாருங்களேன்!) என்பதையே தன் உளவியல் வெற்றியாக பதிவிடுகிறது. இந்த சலனத்தினால் ஏற்படும் உலகமே எந்த மூலையிலும், நிகழும் ஒரு கதையினை நம் கதையாக்கி விடுகிறது.

முஹம்மத் உமர் மீமோன் தொகுத்திருக்கும் இருபத்தைந்து மகத்தான உருது சிறுகதைகளை வாசித்த நெகிழ்வில், மனிதத்தின் ஒத்த தன்மையை எங்கும் நிறைத்திருக்கும் ஐம்பெரும் பூதங்களின் மீதான அழகியலை ரசித்த பரவசத்தில் இதை எழுதுகிறேன். தமிழ் மொழியின் சிறுகதைப் பரப்பில், நிகழ்ந்திருக்கும் உச்சத்திற்கு இணையாக நிகழ்ந்திருக்கும் உச்சம் இது.  தமிழின், படைப்புச் செயல்பாடுகள் – அது எக்காலத்தில் நிகழ்ந்திடினும் – அதன் ஆதாரத்தை சங்க இலக்கியங்களிலும், காப்பியங்களிலும் காணக்கிடைப்பது போலவே, உருது மொழி எவ்வித நவீனத்துவ, பின் – நவீனத்துவ இலக்கியச் செயல்பாடுகளில் திளைக்கும் போதும் மெல்ல அது தன் வேர்களை தன் காப்பியங்களிலிருந்தே பெற்றுக் கொள்கிறது.

அதனாலேயே, வெகுவான கதைகள் – சில முக்கிய விதிவிலக்குகளும் உண்டு – ஒரு இயற்கையை மீறிய, தெய்வீகத்தன்மையை நோக்கிய பார்வையுடனேயே நிகழ்கிறது. அது நேரடியாக, ஒரு இயற்கை பொருளின் அத்தோற்றத்துடனேயே போதுமென்ற மனம்கொள்வதில்லை. அதனால், காலத்தை தனக்கு உதவியாக எடுத்துக் கொண்டு, காலத்தைச் சுழற்றி சுழற்றி, அடுக்கடுக்காக்கி, தன் கதாபாத்திரங்கள் மூலம், ஒரு மாயத்தன்மையுடனேயே பேசுகிறது. ஆனால், இது நேரடியாக கதைகளில் சொல்லப்படுவதில்லை, கூர்மையான ஆயுதத்தால், தடவி தடவி கொடுக்கையில் மட்டுமே நெகிழ்ந்து தன்னை முழுதும் காட்டிக் கொள்கிறது. இதனை, உருது சிறுகதைகளின் கூட்டியல்பாக சுட்டலாம்.

விதிவிலக்காக, கணிசமான கதைகள், ரத்தம் தோய்ந்த பிரிவினையைப் பற்றியதாக இருக்கின்றன. அவை அனைத்தும், இந்து முஸ்லீம் என்ற இருமை நிலையை அக்கதைகள் இணைத்தும் பிரித்தும் பார்த்து பார்த்து சுபமான முடிவேதும் எய்த இயலாத திரிசங்கு நிலையை எய்தி ஏக்கப் பெருமூச்சுடன் முடிந்துவிடுகின்றன. மண்டோவின் கதைகள் மட்டும் சற்று ஓரடி முன்னகர்ந்து அந்த இருளின் மீது காறி உமிழ்கிறது.

மேலும், மகளிரின் அசாத்திய வாழ்வியலை, அவர்களது மடமும் நிலைத்தன்மையும் இணைந்து ருதுவாகும் உன்னதத்தை, குழந்தைமை என்றும் நிலைக்கும் ஒரே இடமென நினைவுகள் எஞ்சும் சுகத்தை, காலத்தின் ஊர்தல் தரும் அசெளகரியத்தை என வாழ்வியலின் துமிகளைச் சேகரித்து இருத்தி ஒரு மழையென்றே பொழிகின்றது அக்கதைகள்!

மனிதர்கள் வட்ட வடிவமானவர்கள் என்றொரு கதையில் வருகிறது. அது பூமி வட்டமானது, ஒளி வட்டமானது என்பதையெல்லாம் கடந்து ஒரு கண நேரத்தில் ஒரு தந்தைக்குப் புரிந்துவிடுகிறது. இந்த உண்மையை அவர் உணர்ந்ததும் வரும் வெறுமை, ஆழமானதாகவும், நம் யாக்கையின் உள்ளேயே நம்மை சிறைவைத்து, சிரிக்கும் கொடுமையான சலிப்பினை ஏற்படுத்துவதாகவும் இருக்கிறது. மனிதனைப் போல இலக்கியமும் வட்டமானது, ஆனால், அதை நீட்டி மடக்கி, ஆரத்தின் நீளத்தை மாற்றி, ஒன்றோடொன்றென பல்வட்டங்களை கூட்டி, கோலமிட்டு தரும் உருது இலக்கியம் சலிப்பான மனிதத்தை மீட்க துள்ளும் ஒரு தூண்டில்!

 

கோதர்டின் குறிப்பேடு

சிறுகதைகள்

கோதார்ட் தன் தற்போதைய ஆய்வு பணியின் களசேகரங்கள், கவனநிலைகள், கவனமின்மைகள் அனைத்தையும் சேகரித்து வைத்திருந்த தன் குறிப்பேட்டைத் தினமும் போலவே இன்றும் திறந்து வைத்து வெறுமனே பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில், அவருள்ளம் முதலை வயிற்றில் இறங்கும் மரித்த மானுடலென மெல்ல நழுவிக்கொண்டிருந்தது. மனநிலையிலிருந்து நழுவுதலே பல புதிய கருத்துக்களையும், கருவிகளையும் உலகிற்குக் கொடையெனத் தந்துள்ளது; மாறாக மனநிலைகொள்ளல் அல்ல. மனநிலைகொள்ளல், மனக்குவியம், மனவொருமுகம் ஆகியவை மாணவர்களுக்கானது; மனநழுவுதல் கவிஞர்களுக்கும் அறிவியலறிஞர்களுக்குமானது. மனநழுவுதலிருந்தே மாபெரும் தத்துவங்களும், மகோன்னத காவிய கணங்களும், அறிவியல் கண்டடைதல்களும் நிகழ்வெடுக்கின்றன.

அவரது கண்டடைதல்களின் உட்சுவர்களில் மோதி ஒலித்து ஆர்வத்தைத் தூண்டிய, ராம்சேயின் வழக்கினை ஆய்வுக்குட்படுத்திய தன் குறிப்புகளை நோக்கியவாறு, தன் உள்முகப் பயணத்தின் தொடர்ச்சியில் நிகழ்ந்து, கரைந்து கொண்டிருந்தார். அவன் பள்ளியில் பாடங்களில் வெகு மெதுவானவனாக இருந்து வந்தான் குறிப்பாக கணிதத்தில். ஒவ்வொரு முறையும் அவனது கணிதவகுப்பில், அனைவருக்குமான ஒரு ஜோக்கராக அவனுரு நிலைபெற்றிருந்தது. தன்னை உயர்ந்த மாணவனாக கருதிக்கொள்ள எவரும் தன்னருகே ராம்சேயினை பொருத்திப் பார்த்துக் கொண்டால் போதும் என்ற கருத்து பொழுதொரு வண்ணமென வளர்ந்து, வகுப்பறையில், பள்ளியில் நிறைந்து விட்டிருந்தது.

அவ்விளைவு அவனைத் தனியனாக ஆக்கிய கணந்தோறும், தனிமை அவனத் தோல்வியுற்றவன் என்று அவனுக்கே சுட்டுவிரல் நீட்டி, தனிமையின் சுட்டுவிரல் மடங்கியதும் இரு கைகளென அவன் கழுத்தினை நெருக்கி, அவனை விழுங்கிடத் துடித்தது. அவனது ஐந்தாம் வயதில், அவனது பெற்றோருக்கேற்பட்ட மணமுறிவின் வலிகள் மெல்ல இதைச் சரியான தருணமெனப் பற்றி அவனை மேலும் அழுத்தியது. எதற்காகவோ, யார்யார் மீதெல்லாமோ கோபமும் ஆற்றாமையும் நுரைத்து அவனைத் தனக்குள்ளேயே மூழ்கடித்தது.

ஒரு வழியாக, ஆரம்ப காலத் தனிமையை அவன் உள்ளம் மெல்ல கடந்தது. தனிமை – ஓடினால் துரத்திவரும் என இருந்து, துரத்தினால் பயந்தோடும் – நிழலென படிமாறி பின், நிழலென்பதாலேயே அவனுடனேயே இருந்தது; திகழ்ந்தது; அணைத்தது; குழைந்தது. பின், தனிமை அவனை அவனது குற்ற எண்ணங்களிலிருந்து, விடுவிக்கும் பாவனையில் அவனை கற்பனை உலகிற்கு அழைத்துச் சென்றது. அவன், நிகருலகில், நிகரிலா மகிழ்வையும், தன்னிச்சைகளின் விடைகளையும் கண்டது அவனைத் தனிமையின் நண்பனாகவே மாற்றியது. இந்த நட்பின், நீள்காலம், புதிய பரிட்சார்த்தங்களைச் செய்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த புறச்சூழல் எப்போதும் போலவே – சொல்லப்போனால், இன்னும் கூடுதலான காழ்ப்புடன் – அவனை சிரிப்பிற்கானவனாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருந்ததிலிருந்து, அவனை இளக்காரத்திற்கும், மனநோயாளியென எடுத்துக் காட்டுவதற்குமாக பரிணாம வளர்ச்சி பெற்றிருந்தது.

ராம்சேயின் பதினேழாம் வயதில், தன் தனிமையின் உத்தரவுப்படி, அவன் தன்னை வேகத்தின் ஆற்றலாய்க் கருதிக்கொண்டிருந்தான். வேகமாக எதையும் செய்திட வேண்டுமென அவனுள்ளம் அவனை படுத்திக் கொண்டிருந்தது. வேகம் என்பது, தனது ஆழத்தில் ஊறுகின்ற ஒரு நதியென அகம்கொண்டான். அவன் தன் அகம் செல்லும் வேகத்தில் ஒரு வாகனம் வேண்டிப் பெற்றான். அதில் பயணம் செய்கையில், அவன் இன்னொருவனாக உருவம் கொள்வதைக் கண்டு வியந்தான்; பரவசமடைந்தான்; தற்காலிகமாகவேணும், விசும்பினையும், காற்றினையும் வெற்றி கொள்வதாய் மனமகிழ்ந்தான்.

மனசாட்சியின் படி நடப்பதெனப்படுவது எப்போதும், நன்மையைப் பெற்றுத் தராது. அது துயரத்தை பல சமயங்களில் உருவாக்கிவிடும். அவனது, வேகம், பல நேரங்களில் ஆபத்தினை துவக்கப்புள்ளியாகக் கொண்டே தன்னை நீட்சித்து கொண்டிருந்தது. அவனது, வாழ்வின் நீளத்தை எல்லாம் அந்த இரு சக்கர எந்திரப்பறவை அவனை ஏற்றிக் கொண்டு கடந்து கொண்டிருந்தது. அதன் மேல் நாளுமொரு புதிய இலக்கினை கொண்டு கடந்து சென்று கொண்டிருந்ததால் அவ்வெற்றியின் இனிமையில் முழ்கி அந்த பேரிலக்கொன்றை அகம்கொண்டிருந்தான். ஃப்ரான்சின் காம்பி லேவல் சாலையினை கடும் வேகத்தில் தன் வாகனத்தில் கடந்திடவும், அதைக் கொண்டு தன்னகவெறியினைச் சற்றே தணித்திடவும் எண்ணம் கொண்டு அதுதரும் உத்வேகத்திலேயே சில நாட்களைக் கழித்தான்.

அச்சாலையின் தோற்றம் அதை சொர்கத்திற்கான வழியெனக் காட்டியது. அதன் மீது வேகத்தைப் பொழிவதே அதன் வனப்பினை முழுதும் அடைந்து வென்றெடுப்பதன் நிறைவைத்தரும். தன் பறவையைத் தட்டினான். அவனது அருந்திறன், அவனது அசைவுகள் இரண்டும் சேர்ந்து அவன் மோட்டாரினை அவன் அங்கமெனவும், அவன் எண்ணங்களை அதில் சேர்க்கும் நரம்பிழைகளென அவன் தோலடுக்கும் மாற்றிக் கொண்டிருந்தது. அவனது வேகமானி, மெல்ல சிகப்பைத் தொட்டு, அவனை மேலுமேலுமென உன்மத்தம் நோக்கி ஈர்த்துக் கொண்டிருந்தது.

அவன் பயணத்தில் உலகின் பால்கனியில் நடந்து கொண்டு, கீழே நுண்புற்களென மானுடர்களைப் பார்ப்பது போல நினைக்கத் தோன்றியது. பனி மெல்லிய படலமாகி, வெண்மங்கையின் மேலாடையென நிரம்பியும், விலகியும் அவனுக்கு பெரும்கனவொன்றைச் சமைத்து தந்து கொண்டிருந்தது.

அவன் தன் வாழ்வின் கடிமான இலக்கொன்றை பூர்த்தி செய்திருந்தான். ஆம், அந்த உலகின், அழகும், ஆபத்தும் நிறைந்த சாலையை வெகு வேகத்தில் கடந்திருந்தான். மெல்ல தன் வேகத்தைக் குறைத்து காற்றோடு கைசேர்த்து பயணிக்கையில் அவன் கவசத்தின் உள்ளேயே கண்ணிரின் உரையாடல் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது. அவன், தன் உள்ளச் சமவெளியை தொடும் முன்னரே, சமவெளியை அடைந்திருந்தான். அவனது, வேகமானியின் சிகப்பினைத் தொடர்ச்சியாகத் தக்கவைத்துக் கொண்டே இருந்தான். அவன், தன் மனவெழுச்சியைத் தாங்க முடியாதவனாகி தன் வாகனத்தின் மேலேயே ஏறி நின்று தன் கைகளை விரித்தான் ஏதோ பிரபஞ்சத்தைக் கட்டி அள்ள நினைப்பவன் போல.

அவன் தேவனாகி இருந்தான். அத்தனை எள்ளல்களையும், எரிச்சல்களையும் கடந்தவனாகி இருந்தான். அவனெதிரே, மைய நதியில் இணையும் ஒரு கிளை நதியென, ஒரு சிறுசாலை வந்திணைந்தது. இவன் அதன் முகப்பை தொடும் நிச்சலனத்தில், சாலையின் மேலேயே ஊர்ந்து வந்திருந்த ஒரு பாரவண்டி அவனுடன் இதழ்சேர்த்தது. அதன் பின்னர், வலியைக் கடந்த வலியையும், ஆம்புலன்ஸ் ஒலியையும், சித்திரமென தோன்றி மறையும் செந்நிற பிண்ணனியில் வெண்ணிற இறகென அசையும் தேவைகளையும் உணர்ந்து கொண்டிருந்தான்.

அவனைச் சூழ்ந்து அவனுயிரைப் பறிக்கக் காத்துக் கொண்டிருந்த உயிரிலிகளிடமிருந்தென, அவனை பாதுகாக்கும் முனைப்புடன் செவிலிகளும் மருத்துவர்களும் பெரும் நகரத்தின் இயக்கமென செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தனர். அவ்வசைவுகள் அனைத்தையும், ஒரு துளி விடாமல் முழுமழையிலும் நனைய இச்சைகொண்ட மழலை போல, தன் சுவர்ண முலாமிட்ட பேனாவினுதவியால், தன் குறிப்பேட்டில் வரைந்தும், சுருக்கெழுத்துகளிட்டும், எழுதியும் கொண்டிருந்த கோதர்ட் நிரம்பியிருந்த மை குருதியாய் வெளிவந்து கொண்டிருப்பதை அறிந்து நிலைத்தார்.

அவரால், அடுத்தேதும் குறிப்பெடுக்க இயலாதபடி, அவரை ஏதோ ஒன்று தடுப்பதுபோலிருந்தது. அவரை நெடு நேரம், அவரே கவனிக்காத போது, முகத்தில் எவ்வித உணர்வுகளுமற்று உற்றுக் கொண்டிருந்த நீல நிற கண்களுடைய செவிலி திடீரென அவரது சவரம் செய்யாத தாடையைக் கவ்வி, மயிர்க்கால்களை இழுத்து விழுங்கத் தொடங்கியதும், திடுக்கிட்டு விழித்தார்; உண்மையில், அது தன் தாடையில் கவ்விய நாகமெனக் கண்டதும், பயமெழுந்தாடி தன் உடலெங்கும் வெந்நீலமென மெல்ல சூழ்ந்து, அவரது மூளைக்குள் நிறமியென தொட்டதும், தேற்கொடுக்கென கொட்டியதும், மூச்செழுச்சி கொண்டு தன் நினைவின் தளத்திற்கு வந்து, தன் குறிப்பேட்டை வெறித்துப் பார்த்து விலக்கி வைத்தார்.

நீரில் தன் முகத்தை அறிமுகப்படுத்தி, தன் மீது படர்ந்திருந்த ஆய்வின் நீட்சியால் உணர்ந்த களைப்பின் ரேகைகளைக் களைய முற்பட்டார். ஆய்வென்பது, ஒரு தொடர் நிகழ்வு, அதில் ஆர்வம் மட்டுமே ஒரு தூண்டுதல் என்றிருக்க முடியாது. தவ நிலையால் மட்டுமே அது நிகழும்; மனிதனைப் பற்றிய ஆய்வுகள் அதனினும் கடியது; மனித மனங்களைப் பற்றிய ஆய்வுகள் கடவுளைப் பற்றிய ஆய்வுகளை விடவும் சிடுக்குகள் நிறைந்தது. முகம் மட்டும் குளிர்வித்த, நீரின் போதாமையை உணர்ந்து இசைத்தட்டினை உருளவிட்டார். அது, அலைகளென மாறி, அவ்வறையையும் அவரையும் அணைத்து ததும்பியது.

19989768_1526988530657892_6512027270239114418_n

ஓவியம் : கவினெழில்

கோதார்ட் அன்று முழுச்சவரம் செய்திருந்து தன் அகவையில் சற்று பின்னகர்ந்திருந்தது, ராம்சேயின் மனச்சுமைகளை அவர்முன்னர் இறக்கிவைக்கச் சற்றெளியதாய் இருந்தது என்பதைக் காட்டும்விதமாக அவனே அன்று அவருக்கு முன்னதாக தன் உரையாடலைத் தொடர்ந்திருந்தான். “அன்று, அனைவரும் என்னை உயிர்பிழைக்க வைத்துவிட வெகுவாய் முயன்றிருந்தனர்”, ராம்சே தொடர்ந்தான். “ஆனால், எனக்கோ இன்னும் சில நுண்காலத்தில், தன்னை நிச்சயம் இழந்துவிடுவேன் என்ற உறுதி மண்டைக்குள் வந்து சேர்ந்திருந்தது. அதை என் உள்ளுணர்வு முன்வைத்திருந்தது. உள்ளுணர்வுகள் எப்போதும் பொய் சொல்வதில்லை என்ற எண்ணம் என்னை ஒரு மெல்லிய கீறலென வெட்டிச் சென்றது; அதை தொடர்ந்து உடனேயே உள்ளுணர்வுகள் அனைத்துமே பொய் என்ற எண்ணம் மெல்ல எனக்கு வலுப்பெற்றது.”

இடைநுழைந்த கோதர்ட், “ ராம்சே! தங்களுக்கு ஏற்பட்ட  ‘உள்ளுணர்வுகள் பொய்’ என்ற எண்ணம் எதை உங்கள் மனதில் சுட்டியது என சற்றே குறிப்பாக உணர்தினால் மகிழ்வேன்’ என்றார்.
“ நிச்சயமாக, எனதருமை மனவியல் மருத்துவரே!” என்றவாறே தன் கைகளால் தன் உதட்டருகே துடைத்தவாறே, தன் எதிரே அமர்ந்திருந்த கோதார்டின் நாற்காலியைக் கவனித்துக் கொண்டே, தன் கைகளை ஒன்றோடொன்று பிணைத்து சிந்தித்தவாறே “ வெகு நேரம் நடக்கையில் நம் மனம் நிற்பதை விரும்பும்; வெகு நேரம் நிற்கையில் நம் மனம் நாற்காலியைத் தேடும் இயல்பாக; வெகு நேரம் அமர்ந்திருந்தால் படுக்கையில் சற்று முதுகைச் சாய்த்து, துயில் கொள்ளலாம் என்று தோன்றும்; அன்று, நான் இருந்த நிலையில், படுக்கையில், உயிரினைச் சற்றே பிரியலாமென்று என் மனம் சொன்னது; அது எனக்கு பேராறுதலாய்ப் பட்டது. மனம், நம்மை ஆட்கொண்டால் அது மரணயாத்திரை; மனத்தை வெல்வதே வாழ்கை.”

“ எனக்கு அன்று தேவைப்பட்டதெல்லாம் வாழ்கை அல்ல, ஆறுதல்! எனவே, நான் உயிரைப் பிடித்து இறுக்கி என்னுடலோடு நிறுத்திக் கொள்ள முட்டிக்கொண்டிருக்காமல், என் அத்தையின் கதறலையும் தாண்டி மரணத்தை அணைத்துக் கொள்ளவே நசை கொண்டிருந்தேன். கோரமான இந்த உலகின் முன்பு என் இயல்புகளோடுடனே கூட நான் அநாதரவாய் வாழத் தலைப்பட்டேன்; அன்று, இருந்த வலியின் நிலையில், நான் உயிர்பிழைத்திருந்தாலும் நான் இழக்கப்போகும் அங்கங்களின் விளைவுகளையும் எண்ணிய போது, உலகின் விழிகள் என்னை நீள்நாக்குடன், வெறித்த விழிகளுடனுமே வரவேற்றன.” வேகமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தான் ராம்சே உணர்ச்சிகளின்றி.

“ ஒரு புள்ளியில் வெண்ணிற துணியில் ஊரும் நீரினைப் போல, திரையினை விலக்கி ஒரு அறைக்குள் செல்லும் உணர்வினைப் பெற்றேன். புரிந்தது அத்தனையும்; என்னை நோக்கி, பொறுமையுடன் காத்திருந்த, அத்தை இசபெல்லை நோக்கி சொன்னேன் ‘ அத்தை! நான் பேசுவது கேட்கிறதா. நான் இறந்து விட்டேன். இனி, சென்று தங்கள் பிழைப்பைப் பாருங்கள்!’ அதைக் கூர்ந்து நோக்கிய அவள், அதிரும் கோணலான உதடோரத்துடனும், விழியைப் பிழிந்து வழிந்து கொண்டிருந்த லாக்ரிமல் நீருடனும் என்னருகில் வந்து ‘இல்லை, என் செல்லமே, தேனே, நீ இறக்கவில்லை, நீ பிழைத்துவிட்டாய்! விரைவிலேயே என்னுடன் வந்து சுகமாக வாழப் போகிறாய்’ என்று சொன்னவாறே, பெருங்குரலெடுத்து அழத்தொடங்கினாள். அத்தனையும், என்னால் கேட்க முடிந்தாலும்,  ‘எனக்குப் புரிகிறது, எப்படி இதயம் கழண்டோடி தாவி வெளியேறும்படி அழுதாலும், மூளைவெடிக்குமளவிற்குத் துயர் கொண்டாலும், நான் இறந்து விட்டேன் என்பதை நீங்கள் மாற்றமுடியாது அத்தை’ என்று எனக்குள்ளேயே சொல்லிக் கொண்டேன் உணர்ச்சிகளற்று.”
அவ்வளவுதான் என்பது போல தன் நாற்காலியின் முனையிலிருந்து தன்னை உள்ளித்துக் கொண்டு, இலகுவாக சாய்ந்து அமர்ந்து கொண்டான் ராம்சே.

அவன் கூறிய அத்தனையையும் வியப்புடன் கேட்டுக் கொண்டிருந்த கோதார்ட் முழுக்கவே அவனது ஒன்றோடு ஒன்று பின்னியிருந்த கைகளிலேயே தன் பார்வையைப் பதித்திருந்ததை உணர்ந்து உடன் தன் கைகளை கவனித்துத் தான் எப்போது அவனைப் போலவே நாற்காலி அமர்வின் முனைக்கு நகர்ந்து, தன் கைகளைப் பின்னிக் கொண்டோம் என்பதை எண்ணி வியந்திருக்கையிலேயே, தன் கைபிணைப்பில் இடது பெருவிரல் மேலே இறுதியாக இருப்பதைக் கண்டு, அவனுக்கு எந்த பெருவிரல் வெளியே இருந்திருக்கும் எனக் கேள்வி கொண்டு நினைவு மீட்டெடுக்க எவ்வளவு முயன்றும் இயலாமல் சிறுகுறுஞ்சோர்வுற்றார்.

மீண்டும் தன்னிலை மீட்டு, “ ஆனால், நீங்கள் இன்னும் உயிரோடுதான் இருக்கின்றீர்க்ள்; அல்லவா? இல்லை, இன்னும் அதை நீங்கள் உணரவில்லையா?” என்று வினவினார். இந்த கேள்வியின் எதிரொலியென தன் நெற்றியில் உண்டான சுருக்கங்களுடன் முதல் முறையாக எரிச்சலுடன் “இல்லை. இல்லை. நான் உயிருடன் இல்லை; ஏன் ஐயா, என்னை அவமதிக்கத்தான் என்னை அழைத்தீர்களா?” என்று அலறியவாறே அவரது பெயர்ப்பலகையைப் பார்த்து நுண்ணணுகி, “ மிஸ்டர். ஜூல்ஸ் கோதார்ட்!” என்று சொற்தடுக்கி நின்றான். “மன்னிக்கவும், ராம்சே அவர்களே, நிதானமாக அமருங்கள், தங்களை நான் அவமதிக்கவில்லை; மாறாக புரிந்து கொள்ளவே விரும்புகிறேன். நீங்கள் உயிரோடிருப்பதாக நான் எப்போதும் இனி சுட்டமாட்டேன்.” என்று தான் சொன்னதை இரண்டாம் முறை சொன்னதாக பொருள்படுமாறு அவனைக் கண்ணொடு கண்ணோக்கி மேலும் , கீழுமென தலையசைத்தார்.

“ உங்களோடு ஒரு குறிப்பினைப் பகிர்ந்து கொள்ள விழைகிறேன், நான் உங்களைப் பற்றிய குறிப்புகளை எடுத்துக் கொண்டு கனமான மனதுடன் கிளம்பிய பிறகு, தங்கள் சிகிச்சை நடைபெற்ற மருத்துவமனையிலேயே, தங்களுக்கும் மேல்தளத்தில், இருக்கும் கடைசி அறையில் இன்னுமொரு சுவாரஸியமான நோயாளி இருப்பதை அறிந்து அவரைப் பற்றிய குறிப்புகளை எடுப்பதற்காக வந்திருந்தேன்; அவர் காத்தரீன், 38 வயது பெண்மணி; அவர் தீயில் சுடப்பட்டு தன் உடலின் முக்கிய பாகங்களை மெல்ல மெல்ல திறமையான மருத்துவர்களின் உதவியால் பாதுகாத்துக் கொண்டு, உயிர்பெற்றெழுந்தவர்”. கோதார்ட் தொடர்ந்தார்.

காத்தரீன், தன் உயிர் தன்னுடன் வந்து சேர்ந்ததுமே, முதலில் விழிதேடியது தன் கணவர் ஸ்டீவினைத்தான். தன் நா மீண்டும் மொழியின் சுவையை முதலில் அறிந்ததுமே அவள் சொன்ன வார்த்தை ‘ஸ்டீவ்’ என்பதைத்தான். அவர், தன்னை வந்து சந்திக்கவில்லை என்பதை அவள் அப்போது மறு மரிப்பிற்கீடாய் கருதினாள். மறுநாளே, அனைவரும் அவளைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்தனர். அவளொரு, பெரிய கூட்டு குடும்பத்தின் ஒரு அங்கம்.

இதைச் சொல்லியதுமே நிமிர்ந்து நோக்கி, “ராம்சே, இதை சொல்வதன் மூலம், தங்களது தனிமையினை நான் ஏளனம் ஏதும் செய்ய விழையவில்லை; மாறாக, அந்தச் சூழலின் விவரணையை சொல்லத்தான் முயல்கிறேன்” என்றார் கோதார்ட்.

“ தனித்தீவில், கரையொதுங்கியவனை கடலலைகளை விட எவரும் ஏளனம் செய்துவிட முடியாது; நீங்கள் தொடருங்கள்” என்று சுருக்கமான பதிலைத் தந்து ராம்சே தான் அவரது கூற்றினை ஆர்வமுடன் கவனிப்பதையும் அறிவித்துக் கொண்டான்.

கோதார்ட் தொடர்ந்து, “ நானும், அந்த குடும்பத்தில் ஒருவரென, ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தேன் – என் நோக்கம் வெறும் குறிப்புகளெடுப்பது என்றபோதும், அவளைச் சூழ்ந்திருந்த அவளது குடும்பத்தாரது நோக்கம் என்னை மகிழ்வுறச்செய்தது. அனைவரும் சூழ்ந்திருக்க பாடல் பாடி, ஸ்டீவினை வரச் செய்து காத்தரீனுக்கு பூங்கொத்து தரவைப்பதே அவர்களது எண்ணமாக இருந்தது. மெல்ல பாடல் தொடங்கிய போதே, காத்தரீன் முழுதும் புரிந்து கொண்டவளாய் பேரானந்தம் கொள்வதன் முற்றத்திற்கு வந்திருந்தாள். எங்கே தன் உயிரின் ஒரு பாதி; தன் வாழ்வின் சரிபாதி என்று நோக்கி இருந்தவளை நோக்கி அழகிய, சீரான நடையுடன் அணுகிக் கொண்டிருந்த ஸ்டீவின் முகத்திலும் அதே அளவு காதலின் உக்கிரமும், மீள்வின் மகிழ்வும் நிலை கொண்டிருந்தது.”

அருகில் வந்து, தன் பூங்கொத்தினை அளித்த அவன் அவள் முகத்தினருகே வந்து அந்த செவ்வுதடுகளின் உலர்வை மாற்றிட வன்பாலையில் மழையென தன் உதடுகளை இணைத்திட நெருங்கினான். பளார், என வாளால் வீசியதென அவனை அறைந்து தள்ளினாள். ஒரே நொடியில், அவ்வறையின் அங்கங்கள் அனைவருமே மெளனத்தின் மேலாடையை அள்ளி போர்த்திக் கொண்டனர். அது இருளின் நிறத்திலிருந்தது; ஆனால், ஸ்டீவ் விடவில்லை, “ மன்னித்துக் கொள், என்னுயிரே, நீ கண்கள் திறந்து என்னைத் தேடிக் கொண்டிருக்கையில் நான் பார்க்க முடியவில்லை என்று கோபித்துக் கொள்ளாதே” என்று சொல்லி மீண்டும் அவளை அனைக்கப் பார்த்தான்.

“ நீ யார்?” என்றாள் சந்தேகமும் எரிச்சலும் கலந்த முகத்தோற்றத்தில்.

“…”

“ என் கணவனைப் போலவே, உருவமிட்டிருக்கும் நீ யார்? சொல்! எங்க என்னோட ஸ்டீவ்? ஏன் எல்லாரும் இப்பிடி ஏமாந்தீர்கள். இது என் ஸ்டீவ் இல்லை; இல்லை, நீங்க எல்லாருமே சேர்ந்து என்னை ஏமாற்றுகிறீர்கள்! என் ஸ்டீவ என்னடா பண்ண, நாய் மகனே” என்றெல்லாம் சொல்லி காத்தரீன் தன் வாழ்வில் மீண்டும் துன்பத்தை நோக்கி ஒவ்வொரு அடியாக எட்டுவைத்து பயணித்தாள்.

“என்னிடம் குடும்பத்தாரும், ஸ்டீவும் அவர்கள் பரஸ்பரம் எடுத்துக் கொண்ட நிழற்படங்களைக் காட்டி, அவள் மனதில் ஏற்பட்டிருக்கும், பிரச்சனையைச் சரிசெய்து தரவேண்டுமாறு மன்றாடினார்கள்.” சொல்லி முடித்த ஜூல்ஸ் தான் எழுந்து சென்று தன் அலமாரியிலிருந்து எடுத்து வந்த தன் (இருபதாம் தொகுதி என்று தலைப்பிட்டிருந்த) குறிப்பேட்டின், 25ம் பக்கத்தினை காட்டினார். அது காத்தரீன் பெய்ர்ட் என்ற தலைப்பில் பல புரியாத கலைச்சொற்களுடன் நிரம்பியிருந்தது.

“மனம் பல விதமான ஏமாற்றங்களைச் சந்திக்கிறது; பல விதமாக நம்மையும் ஏமாற்றுகிறது. யாரோ ஒருவர் வந்து நம் மனதைக் குழப்ப வேண்டியதில்லை; ஒருவரது மனம் என்பதைக் கணக்கில் கொள்ளும்போதும், அந்த மனதின் உரிமையாளனே யாரோ ஒருவனாகிவிடுகிறான்.”

“ உண்மையில் உன் மனம், வேகத்தைச் சரியாகக் கணக்கிட்டும், அதை வென்றும் கடந்தும் செல்லும் தன்னுணர்வை நுட்பமாகப் பெற்றிருக்கிறது. இதுவே, கணிதப்பாடத்திற்கான அடிப்படை ஆற்றல்; ஆனால், உன் வாழ்வின் ஆதாரத்திலேயே, நீ கணிதத்தில் ஞான சூன்யம் என எப்படியோ உன் மனத்தால் நிறுவப்பட்டிருக்கிறாய். அதை, ஏற்காத மனத்தின் மனம் உன்னை ஒரு வேகமான வண்டியோட்டியாக மாற்றியிருக்கிறது – இன்னும் சொல்லவேண்டுமெனில், வெற்றிகரமான, வேக வண்டியோட்டியாக!”  தன் வாழ்நாளின் மிக முக்கியமான தருணமாய் ராம்சேயைக் கருதவைத்து தன் உரையாடலின் முடிவிற்கு வந்திருந்தார் கோதார்ட்.

“ நீ! நேராக உன் அத்தை வீட்டிற்குச் சென்று, அவளோடு உரையாடு; மனத்தை வெல்ல நினைப்பதற்கு, அதைப் புரிந்து கொள்ள முனைவதே முதல் படி. அதை நிகழ்த்திப்பார்; அடுத்த வாரம், இதே நேரம் என்னை மீளச்சந்தி” “நீ உயிரோடிருக்கிறாய் என்று நான் – முன்பே சத்தியம் செய்தது போல – இனி எப்போதும் சொல்லமாட்டேன்” என்றவாறு கதவினைத் திறந்துவிட்டு, இலகுவாக வெளியேறிச் சென்று கொண்டிருந்த ராம்சேயைப் பார்த்துவிட்டு தன் கதவுகளை மூடி உள்ளே தாழிட்டார் கோதார்ட்.

தன் வலது உள்ளங்கையில், பந்தினை மூடிக்கொண்டு, அரைச் சாய்வு நாற்காலியில் சாய்ந்து படுத்தவாறே, தன் மனநழுவுதலை முயன்று கொண்டிருந்த போதே, உறக்கம் மெல்ல அவரைப் போர்த்த தொடங்கிடும் சில நுண்கணங்களுக்கு முன், தன்கனவுத் திரையில், வலது கையும், இடது கையும் பிண்ணிப்பிணைந்திருப்பதைக் கண்டபோது அது காத்தரீனின் கைகளெனப் பட்டது; அக்கைகளின் வலது பெருவிரல் வெளியே இறுதி விரலாய் இருந்ததைப் பார்த்ததும், தன் கைகளிலிருந்து பந்து விடுபடுவதையும், அது கிழே இருந்த வெண்கல சட்டியில் உருண்டு எழும் சத்தத்தையும், அதிர்ந்தவராக உணர்ந்து, சட்டென்று விழித்தார். வேகமாய், தன் குறிப்பேட்டைத் தேடிக்கொண்டிருந்தார்.

அது கிடைக்காமல் போகும் தோறும் அவரது பதற்றம் பெருகியது; ஒரு புள்ளியில், நின்று நினைவுகொள்கையில், அதை ராம்சே எடுத்துச் சென்றிருக்கலாம் என்று புரிந்தபோது, அடிவயிற்றிலிருந்து பெருங்குரலெடுத்து கத்தினார். அவரது சத்தம் யாருக்கும் கேட்காதபடி, அவருடல் மட்டுமே துயில் கொள்ள தக்கவாறு அமைப்புடன் கூடியிருந்த அவரது அறையினைச் சுற்றி, நிலம் பெரும் பேராழியென சூழ்ந்து, விழுங்கிக் கொண்டிருந்தது.