திரைக்கதை நுட்பங்கள் – ஒரு புத்தக வெளியீடு.


இது எனது முதல் நூல். அச்சு ஊடகத்தில் வெளியிட பல பிரயத்தங்கள் மேற்கொண்டு, நேரடியாக இணையத்தில் வெளியிடுகிறேன். இதன், எதிர்வினைகளையும், நண்பர்களது பங்களிப்பையும் வெகுவாய் எதிர்நோக்குகிறேன். கீழ்காணும் சுட்டியினைத் தட்டி திரைக்கதை பற்றிய புரிதலுக்கான தமிழில் எழுதப்பட்ட, ஒரு முக்கியமான நூலினைப் பதிவிறக்கிக் கொள்ளவும்!

நன்றி!

சுட்டி :

http://www.mediafire.com/file/uopnbidwk8edkh3/Screenplay+Techniques+currently+drafting+Comfortable+book+size.pdf

வாசனைப் பொழுது.


சுவாசம் காற்றாகி விடுவதன் கணத்தைப் பற்றிய பவுல் கலானிதியின் நூலினை வாசித்துக் கொண்டிருக்கையில், பல இறப்புகளை மெலிதாக, நோயாளியின் குடும்பத்திற்கும் நோயாளிக்கும் புரிய வைக்க வேண்டிய பணியே, ஒவ்வொரு மருத்துவராலும் தலையான பணியாக கொள்ளப்பட வேண்டும் என்ற எண்ணம் கொண்ட அவர் தனது நுரையீரல் புற்று நோயினைக் கண்டறிந்த பின் தானடைந்த உளப்புரிதல்களை விளக்குவதன் அண்மை என்னை தீர்க்கமாய் மரணத்துடன் பிணைத்துப் பார்த்தது.

நானும், பவுலும் பல இடங்களில், பழக்கவழக்கங்களில் பணிபுரியும் வழிமுறைகளில், வழுவினை ஏற்றுக் கொண்டு கற்கும் குணங்களில் மட்டுமன்றி, மருத்துவ துறையில் ஒரு காலும், இலக்கியத்தில் மறுகாலும் வைத்து நிற்பதில் என பல இடங்களில் பொருந்தி திளைத்தோம். முதன்மையான வேறுபாடு எனச் சட்டென்று தோன்றியது- நான் இருக்கிறேன் என்பதே; அவர், தன் புற்றுநோயினை எதிர் கொண்ட படிநிலைகள் மிகவும் கவனிக்கத்தக்கது. பொதுவாக புற்றுநோயினால் பாதிக்கப்பட்டதாக அறிந்ததும் அனைவருக்கும் (ஏற்பின்மை – கோபம் – பேரம் – மனசிதைவு – ஏற்பு) வரும் படிநிலைகள் தனக்கு தலைகிழாக ஏற்பட்டதாக அவர் சொல்கிறார்.

நோயினை மீறி, அவர் தன்னை ஒவ்வொரு நாளும் புதுப்பிக்க நினைத்தும், முன்னேற எண்ணியும் தன் மனதைத் தொடர்ந்து திடமாக்க நினைக்கும் முயற்சிகள், எப்படி உடல்ரீதியான நோய்மையால், அவரை தீநிழலென பின்னிழுக்கின்றன என்பது, வலிதரும் உண்மையாகப் பதிவாகி இருக்கிறது இந்நூலில். அவரது அண்மையை அகமுணர்ந்ததில், ஏற்பட்ட களைப்பை விலக்கி, வாழ்வின் பொருளின்மையை படாரென்று உணர்ந்ததை மாற்றிக் கொள்ள புனைவு வாசிக்கலாமென நீர்க்கோலம் வாசித்தேன்.

அதில், புஷ்கரனின் தனிமைப்பாடு வந்தது. அவனது, தனிமை; அவன் கொள்ளும் சினம், அவன் தன் ஆடியைக் கண்டே கொள்ளும்  அச்சம்; நிழலை மட்டும் விரும்பும் நிலை என மெல்ல ஒரு தனிமைப்படுத்தப்பட்ட மனதின் வடிவங்கள் அரங்கேறிக் கொண்டிருந்தது. அவன் திடீரென தனிமையை வெல்ல, ஒரு நாள் அறையிலிருந்து வெளியேறி ஆடையணி பூண்டு அரசவை நிகழ்ந்து ஒரே நாளில் நூற்றுகணக்கான பிரச்சனைகளைத் தீர்த்து வைத்து தன் தனிமையிலிருந்தே மீண்டான். ‘இவ்வளவுதானா?’ என்று நினைத்த போதே, மெல்ல களைப்பு வந்து அவனை சூழ்ந்து கொண்டது. மாலையில் நம்மை மணந்து கொள்ளும் இருளைப் போல. இது மீண்டும் என்னைப் பவுலின் போராட்டத்தை நினைவுமீட்க படுத்தியது.

வாழ்க்கை என்பதன் எதிர்ச்சொல் இறத்தல் அல்ல; மாறாக வாழாதிருத்தல் ! இறப்பு என்பது வாழ்க்கையின் அங்கம்; அநேகமாக முற்றுப்புள்ளி. வாழ்க்கையை அழகாய் எழுதி வைத்துப் போவது மட்டுமல்ல, முற்றுபுள்ளியை சரியான இடத்தில் வைத்துப் போகவேண்டியதும் – நம் கையில் இருந்தால் – சரியாக செய்ய வேண்டியது தலைபெருங்கடன்! அது, அத்தனை எதிர்பார்த்து வருவதல்ல; எந்நேரமும் வரலாம்; அதனால், ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் முற்றுபுள்ளிக்கு முன் அழகாய் எழுதிட வேண்டும். வாழ்வோம், கசங்கி, நசுங்கி, கருகித் தீருமெனினும் பொங்கிப் பெருகி வாசனை வீசும் மலரென!

b130b912e85b2f165984f29a5fb02ef7df8c075b

கனவுகளின் இடுக்கில்


விரல்களின் இடைவெளிகளில் தலை கோதும் ஆற்றல் நிறைந்து வழிவதைப் போலவே இவ்வெளியின் ஒவ்வொரு பரிமாணமும் தன்னை எப்படியோ அர்த்தப்படுத்திக் கொள்கிறது. ஒரு உயிரினம், தன்னை ரசிக்க, தன்னைப் பெயரிட, தன்னை பூசிக்க இவ்விசும்பிற்குத் தேவைப்பட்டது. அப்படி ஒரு உயிரினம் இதுதான்  என மனிதனது கற்பனைத் திறன் வந்ததும் அது சிலிர்த்துக்கொண்டது. மனித மனம் என்று நாம் சொல்லிக் கொள்ளும் ஒன்று எப்படியும் ஒருங்கமைந்ததல்ல.

நான் என்ற சொல்லே ஒரு மாயைதான். நான் என்பது, நானல்லாத பல செல்களின் தொகுப்பு. அப்படிப்பட்ட ஒரு கற்பிதம் நமக்குத் தேவைப்படுகிறது.  இவ்வித மனவெல்லைகளைத் தாண்டிட  கொள்ளும் இயல்பை மனம் ஆதரித்த போது, கனவுகள் அவற்றிற்குத் தேவைப்பட்டன. அந்த கனவுகளின் கூறியலே நான் என்பது இல்லை என்பதன் வெளியீட்டு அடிப்படை. இப்படி ஆரம்பிக்கக் கூட வேண்டியதில்லை. கடவுள், மூட நம்பிக்கை, நாத்திகம், மொழி என தொடர்ந்து எதைக் கடந்திட நினைத்து ஆரம்பித்தாலும், இந்த இடத்தை வந்து சேர்வோம். ஒரு கலை மனம், தன் இலக்கென கொண்டிருப்பது இதைத்தான்.

ஆண்ட்ரெய் டார்காவ்ஸ்கியின் தி மிர்ரர்  திரைப்படத்தின் அளப்பரிய சாதனைகளுள் ஒன்றாக நான் எண்ணியது இதைத்தான். அதாவது, நான் என்பதே ஒரு கற்பிதம். இத்திரைப்படத்தில் ஆரம்ப காட்சிகளில், அவள் அமர்ந்திருக்கும் ஒரு நீண்ட மரத்தடுப்பின் மேல், பேசிக்கொண்டே வந்து அமரும் அந்த மருத்துவர், அமர்ந்ததும் எடைதாங்காமல் முறிந்து கீழே விழுகிறது அந்த மரத்தடுப்பு. விழுந்ததும், அவர் கண்டது, தாவரங்கள் தொடர்பு கொள்ளும் என்ற உண்மையை. அவற்றிற்கும் மனிதனைப் போல பேசும் திறன் உண்டு என்ற ஒன்றை. என்ன, ஒரே வேறுபாடு அவற்றின் மொழி வேறு அவ்வளவே.

0-l7hz0sltgkihxetg

ஒரு கனவின் திசைகளை அத்தனை எளிதாக எவரும் காட்சி ஊடகத்தில் காட்டிவிட முடியாது. ஏன் கனவு முடிந்ததும் தன்னகத்தே அவற்றின் முழுமையை மீட்டெடுத்துவிட முடியாது. ஒரு முழு திரைப்படமும் கனவென, தன் கனவென, யாராலோ ஆரம்பிக்கப்பட்டு, அது திரையில் ஓடும் கனவாகி, பலரின் கனவாக உருமாறி, கனவுகள் வளர்ந்து, தேய்ந்து, ஆணாகி பெண்ணாகி குரலாகி, இறுதியில் தத்தம் கனவுகளாக வந்து சேர்ந்து விடுகிறது பார்வையாளர் அனைவருக்கும்.

காற்றின் மூலம் மரஞ்செடிகொடிகள் வார்த்தைகளைச் செய்து கொள்கின்றனவா, இல்லை மரஞ்செடிகொடிகள் காற்றைக் கிழித்துத் தன் கனவுகளைப் பேசிக்கொள்கின்றனவா. நாமும் கூட நம் குரல்வளையில் நுழையும் காற்றைச் சற்றே அகப்படுத்திக் கொண்டுதான் பேசித் தீர்க்கிறோம்.

தஸ்தாயேவ்ஸ்கியின் கனவுகளைப் பற்றிய விவரணைகள் கொண்ட குற்றமும் தண்டனையும் மற்றும் கரம்சோவ் சகோதரர்கள் ஆகியவற்றின் மூலமும், ‘நிரந்தர கணவன்’ என்னும் குறுநாவலில் வரும் பதற்றமிக்க ட்ருகோஸ்கியைப் போலவும் இல்லாமல், தன் கனவுகளை ஐம்பூதங்களுக்கும் பகிர்ந்தளிக்கும் ஒரு அலாதியான குழந்தையை இத்திரைப்படத்தின் காமிராவிற்க்குப் பின் என்னால் கற்பனை செய்து கொள்ள முடிகிறது.

கருப்பு வெள்ளையெனவும், தாயைத் தன் மனைவியெனவும், தன்னைத் தன் மகனெனவும், வெடிக்காத கைக்குண்டுகளை எறிந்து விளையாடவும் தவிக்கும் மனம் ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளாய் மெல்ல தன் விலங்குகளைக் களைந்து களைந்து கொண்டது என்றே எண்ணிடத் தோன்றுகிறது. ஒவ்வொரு விலங்குகளைக் களைந்து வெற்றிக் கூக்குரலிட என்னும் மனம், அவ்வெழுச்சிக்கு முன்னரே, இன்னும் பல விலங்குகளை தன் அத்தனை விரல்களிலும் ஏற்றுக் கொண்டுவிடும் பரிதாபத்தை நிலைக்கண்ணாடியில் தெரியும் தெளிவுடன் காணமுடிகிறது இக்கனவின் மூலம்.

டார்காவ்ஸ்கியின் சினிமாத்தனம் என்பது, ஒரு மேதையின் புள்ளியினையும், ஒரு கணக்கு போடும் மனதின் துல்லியத்தையும் தொட்டுவிடாமல் அசைந்து கொண்டே இருக்கும் ஓரு பெண்டுலம் என்று தோன்றுகிறது. சினிமாவின் அத்தனைச் சாத்தியங்களையும், சினிமாவின் இலக்கிய தன்மையையும், சுகானுபவத்தையும் தந்துவிட்டு, அண்ட்ரெ ருபலோவ் திரைப்படத்தின் போஸ்டரைப் போகிற போக்கில் ஒட்டிவிட்டு நம் கனவைத் தன் கனவென காட்டி பழிப்பு செய்யும் ஒரு துள்ளலையும், தன் தேசத்தை ஸ்ட்ராவைத்து உறிஞ்சும் நுண்மையுடன் உள்ளிழுத்து வைத்திருப்பதும் அந்த பெண்டுலத்தின் அசைவுக் கூறுகளுள் சில.

கனவுகளை வெறுத்து, பயந்து கனவுகளின் மீது சாயம் பூசப்பட்ட கண்றாவித்தனங்களை மட்டுமே சினிமா என பார்க்கப் பழகியிருக்கும் எவருக்கும் உகந்ததல்ல ; மாறாக கனவுகளின் இடுக்கில் உள்ள இடைவெளியில் உடல்கோதும் சுகத்தை உணரத்தெரிந்த கிறுக்கர்களுக்கான திரைப்படம் இது.

 

 

நீலத்தின் கதகதப்பு


அணு அணுவாய்ச் சாவதற்கு முடிவெடுத்தபின் காதல் சரியான வழிதான், என்று கவிஞர் அறிவுமதி சொல்வார். இது பீறிடும் காதலின் அவஸ்தையை முழுமையாக அனுபவித்த அனைவருக்கும் ஒரே புள்ளியில் நிறைந்தும், தொலைந்தும் இருக்கும் காதலின் பண்பைச் சொல்லும். முதல் காதலுக்கு வாழ்நாள் முழுவதும் சிறப்பிடம் உண்டு. காரணம், அதில் நிறைந்து கிடக்கும் அனுபவமின்மையே. அப்படி பல காதல் கதைகளைத் திரையுலகம் கண்டும் சொல்லியும் சலித்து கிடக்கிறது.

இந்நிலையில், ஒரு பாலினச் சேர்க்கையின் காதலை, முதல் காதலாக சொல்லிப் பார்க்கும் கதையோட்டம் ஒரு பெரும் சவாலாகத்தான் இருக்க முடியும். Blue is the Warmest Color திரைப்படம் அந்த சவாலை நோக்கி, வெகு துணிச்சலோடு பயணிக்கிறது. பாலியல் மீறல்களைப் பற்றிய படங்களில், திரைக்கதையின் அத்தனைச் சாத்தியங்களையும், கட்டுப்பாடுகளையும் கடந்த ஒரு திரைப்படமாக ‘And Your Mother Too’ திரைப்படத்தை மட்டுமே எண்ணியிருந்தேன். அதோடு இரண்டாவதாக இந்த படமும் இணைகிறது.

அடேல் என்ற அகபண்பாளி (introvert) வளரிளம் பெண்ணின் ஹார்மோன் அழுத்தத்திற்கும், அவள் மனத்தின் ஏக்கங்களுக்கும் உள்ள இடைவெளியில் கதைக்களம் துவங்குகிறது. தன் சக கல்லூரி மாணவனிடம் தன் முதல் கலவியை பரீட்சார்த்து பார்க்கையில் அவளுக்கு பெரிதும் முழுமை என ஏதும் ஏற்பட்டதாக தெரியவில்லை. அவள் மனம் விலகியே இருக்கிறது அந்த ஆணிடமிருந்து. அவள் சாலையைக் கடக்கையில் என்றோ கண்ட, தலைக்கு நீலச்சாயம் பூசிய, ஒரு பெண்ணின் மீது முதல் பார்வையிலேயே ஒரு வித ஈர்ப்பு கொண்டாள் என்பது கூட அதற்கு காரணமாக இருக்கலாம்.

மூன்று மணிநேரம் நகரும் இந்த திரைப்படம், ஒரு பாலின காதலின் வளர்நிலைகளை, சமூக புறக்கணிப்புகளை, வாழ்வின் பயணப்படுதலோடு சொல்லிச் செல்கிறது.ஃப்ரென்ச் இலக்கியம் படிக்கும், அடேல் தன் கற்பனைத் திறம் பற்றியும், இலக்கிய பகுதிகளை ஆசிரியர் வெகு வெகுவாக விளக்கம் தருகையில் அது தன் கற்பனையைத் தடை செய்வதால், அந்த விதமான கல்வியை விரும்பவில்லை என்றும் சொல்வது, மெலிதாக அவள் எம்மா மீது கொள்ளும் காதலின் விதையென திரைக்கதையில் நெய்யப்பட்டுள்ளது.

எம்மா, அடேலை விட சற்று அதிக வயதானவளாகவும், பிடிவாதமாளவளாகவும் இருப்பது, முழுக்க இருவரையும் இரு துருவங்களாக, காட்டிச் செல்கிறது. எதிரெதிர் துருவங்களை இணைப்பதே காந்தம், மற்றும் காதலின் தத்துவம் என்பதை உணர்ந்து கதாபாத்திரங்கள் செழிப்புடன் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. எம்மா, கேளிக்கையிலும், சமூக தொடர்புகளிலும் ஆர்வமுள்ளவளாகத் தெரிந்தாலும் ஒருவித இழப்புணர்வு நிறைந்த கண்களுடனேயே தோற்றமளிக்கிறாள். அவளுக்கு, அடேலின் சிறுபிள்ளைத்தனமும், நட்பும் புத்துணர்வளிக்கிறது. அடெலுக்கு காரணமே தோன்றாமல், வேதி மூலக்கூறு உந்துதல் போல காதல் மட்டுமே எம்மா மேல் எஞ்சுகிறது.

Adele Exarchopoulos and Lea Seydoux in Blue is the Warmest Colour

இவ்விருவரும், முதலில் கலவி கொள்ளும் காட்சி, மிகவும் வெளிப்படையான காட்சியாக படம்பிடிக்கப்பட்டுள்ளது. பிற கதாபாத்திரங்கள் அனைத்துமே ஒரு துணை நடிகர்கள் என்ற அளவிலேயே வந்து போகிறது. முழுக்க முழுக்க இந்த இரு முதன்மை கதாபாத்திரங்களும் நம்மை ஆக்கிரமிக்கின்றனர். ஒளிப்பதிவாளர் உருவாக்கிய அனைத்து க்ளோஸ் அப் காட்சிகளும் நம்மை அடேலின் உலகிற்கு வெகு அருகாமையில் இழுத்து செல்ல தவறவில்லை.

இயக்குநரது துணிச்சல், ஒளிப்பதிவாளரின் கவியுணர்வு சித்திரங்கள், முதன்மை கதாபாத்திரங்களின் வீரியம் தவிர, எளிமையான இசை நம் கண்களில் ததும்பும் கண்ணீரை கீழே விழவைக்கும் திறன் பெற்றது. மெல்லிய உணர்வுகள், காதலில் விரிசல்கள், புரிதலின்மை ஆகியவை தவிர்க்க முடியாமல் ஏற்படுகையில் எப்படி கனமான வலியைத் தருகிறது என்பதை வெற்றிகரமாக திரைப்படுத்திய இந்த திரைப்படம் தீவிர சினிமா ரசிகர்களுக்கு ஒரு பொக்கிஷம்.

ஒருவர் ஒரு பாலின அல்லது எதிர்பாலின அல்லது இருபாலின ஈர்ப்பு கொள்வதென்பது, அவர்களது மூளைக்குள் இருக்கும் உயர் வேதித் தொடர்புகளால் ஏற்படும் ஒரு தூண்டலின் அடிப்படை கொண்டவை. அதைப் புரிந்து கொண்ட இயக்குனர்  Abdellatif Kechiche அவர்கள் சினிமாவை இலக்கியமாகக் கொண்டவர்களின் இலக்குக்கு உகந்தவர். முதலில் இலக்கிய மாணவியாகவும், பின்னர் குழந்தை பள்ளி ஆசிரியையாகவும் பரிணமிக்கும் அடேலாக நடித்த அடேல் தன் புன்னகையாலும், கண்ணீராலும் பார்வையாளர்களின் மனதில் நீங்கா இடம்பெறுகிறார். சினிமாவை இலக்கியமாகக் கொண்டாடுவதும், பொழுதுபோக்காகக் கொண்டாடுவதும் கூட உயர் வேதி அடிப்படையே. எனவே, விசிலடிச்சான் குஞ்சுகள், முக்கிய! காட்சிகளை மட்டும் ஓட்டி பார்த்துவிட்டு உறங்குவது நலம்.

Rise of the Planet of the apes (2011) ஒரு நுண்பார்வை.


Rise of the Planet of the apes (2011) ஒரு நுண்பார்வை.
மனித இனத்திற்கு தன் இனத்தைத் தவிர எந்த இனமும் ஊக்கம் பெரும் போது ஒரு இயல்பான கவலையும் பீதியும் எழுவது தவிர்க்க முடியாததாகிறது. இதனடிப்படையிலேயே பல அறிவியல் புனைவு திரைப்படங்கள் ஹாலிவுட்டில் வலம் வந்து கொண்டிருக்கின்றன.
ஏலியன்கள், வெளவால்கள், மம்மி வண்டுகள் என நீளும் இந்த பட்டியலில், மனித குரங்குகள் ஒருங்கிணைந்து உருவாக்கும் ஒரு புரட்சியின் ஐடியாவில் உருவான இந்த திரைப்படம் மிகவும் சுவரஸ்யமானது மட்டுமல்ல, முக்கியமானதாகவும் உள்ளது.
நண்பர்கள், பலரும் பலமுறை இந்த திரைப்படத்தைப் பற்றியும் அதில் வரும் சீசர் குரங்கின் கதாபாத்திரம் பற்றியும் வியந்து பல முறை பேசியுள்ளனர். இருந்தும் இந்த கட்டுரை நேரடியாக இந்த திரைப்படத்தைப் பற்றி பேசாமல் இந்த கதையிலிருக்கும் சில நுண்ணிய அம்சங்களை மட்டுமே பேசும் நோக்கோடு எழுதப்பட்டுள்ளது.
எந்த கதையிலும் நெருக்கமான வில்லன்களை உருவாக்கும் போது அந்த திரைப்படம் வெகுவாக மக்களை ஈர்க்கிறது. காரணம் அந்த வில்லனோடு தன்னை எளிதில் எவரும் அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடிகிறது. அந்த வில்லனை வெறுப்பதன் மூலம் தன்னைத் தானே வெறுத்து தன் தவறுகளை வெறுத்து மனம் இலகுவடைவதே அதில் இருக்கும் இன்பம்.
அது போல அறிவியல் புனைகதைகளில் வரும் ஏலியன் போன்ற வில்லன் பாத்திரங்களில் ஒரு நெருக்கம் இல்லாமல் போவது இயல்பே. அதை சமாளிக்க பிரம்மாண்ட காட்சிகளில் எழுத்தாளர் மெனக்கெட்டிருப்பார். ஆனால், இந்த திரைப்படத்தில் மனிதகுரங்குகளை மனித இனத்திற்கு எதிராக அலைய விடுவதால், நம் மூதாதையின் மீதான வெறுப்புகளுக்கும், நம் மீதான வெறுப்புகளுக்கும் (வழக்கமான திரைவில்லன் எஃபெக்ட் போலவே) வடிகாலாக இந்த படம் இருக்கிறது. இது இப்படத்தின் முதல் சிறப்பு.
இரண்டாவதாக, சீசரின் மூளையில் ஏற்படும் திடீர் மாற்றத்தால் (Mutations) நிகழும் படிப்படியான, மொழித்திறன் நம் பல்லாயிரம் ஆண்டுகால வாழ்க்கையின் உருவகமாக உள்ளது. இப்படி சீசர் நம் மனித இனத்தின் முன்னோர்களின் வடிவமாக தோற்றமளிக்கிறான்.
ஆயிரமாயிரமாண்டுகளுக்கு முன் நிகழ்ந்த ஒரு சிந்தனைப் புரட்சியால் மட்டுமே மனிதன் சாதாரண விலங்கு என்னும் நிலையிலிருந்து, இவ்வுலகை ஆளும் விலங்கு என்னும் நிலையை அடைந்தான். காரணம், அவனது மொழி. உண்மையில் மனிதந்தான் முதல் மொழியைக் கண்டறிந்தான் என்பது பொய். காரணம் எறும்பு, தேனி தொடங்கி யானை, திமிங்கலம் வரை ஏதோ ஒரு மொழியைப் பேசிக்கொள்கின்றன. மனிதன், முதலில் வாய்மொழியைக் கண்டறிந்தான் என்பதும் பொய்யே. காரணம் கிளிகளும், மனித குரங்குகளும் சில வகை சொற்களைத் தன் மொழியில் வாய்பேச்சாகப் பயன்படுத்தி வந்திருக்கின்றன.
ஆனால், மனிதன் வெல்ல காரணம், அவனது மொழி, இலகுத்தன்மை கொண்டதாகவும், கற்பனை என்னும் கூறினை முதலில் கொண்டதாகவும், பிறரைப் பற்றி உளவியலாக அறிய உதவும் ஒன்றாகவும் அவனால் வடிவமைக்கப்பட்டதே ஆகும். இந்த வகை மொழியால்தான் அவன் மிருகம் என்பதிலிருந்து சமூக மிருகம் என்ற நிலையை அடைந்தான்.
இந்த பண்பினைத்தான், இந்த திரைப்படம் அணுகுகிறது. சீசர் என்னும் நாயக, மனித குரங்கு மெல்ல மனிதன் பயன்படுத்தும் மொழியினைத் தன் கையகப்படுத்த தொடங்குகிறது. இதன் மூலம் ,அதன் கற்பனை மற்றும் கணக்கிடும் ஆற்றல் பெருகுகிறது. தவிர்க்கவே முடியாமல் அதன் சுய மரியாதை உணர்வு உருவாகி பெருக்கமடைகிறது. தன் இனத்திற்காக மனித இனத்துடன் போரிட வேண்டிய நிலைக்கு தள்ளப்படுகிறது.
இந்த திரைப்படத்தில், மிகச் சிறந்த காட்சியாக, சீசர் முதன் முதலில் பேசும் காட்சியைச் சொல்லாம். இந்த மொழியால் கிடைத்த நேர்மை, நன்றியுணர்வு, மனவலிமை மற்றும் கடைமையுணர்வு ஆகியவற்றிற்கிடையேயான போரட்டத்திற்கு சீசர் ஆளாவதை சிறப்பாக இந்த திரைப்படம் சொல்லி இருப்பதாகவே நான் எண்ணுகிறேன்.
மூன்றாவது சிறப்பாக, மனித குரங்குகளின் வெவ்வேறு பாத்திர அமைப்புகள். உதாரணமாக, ஒரு காமெடி குரங்கு, ஒரு வில்லக் குரங்கு, ஒரு ஈகோ கொண்ட குரங்கு, இவையெல்லாம் கலவையாகக் கொண்ட குரங்குகள் என்ற கதாபாத்திரங்கள் மனிதனுக்கு வெகு நெருக்கமாக தோன்றுகிறது. இதனால், முழுவதும், சிரித்து, அழுது நம் உணர்வின் முழு அர்ப்பணிப்புடன் இந்த திரைப்படத்தை ரசிக்க முடிகிறது.
குரங்குகளின் வில்லத்தனம், நம் மொழியின் தோற்றத்தின் படிநிலைகள் மற்றும் கதாபாத்திர அமைப்புகள் இந்த மூன்றோடு தொழில்நுட்ப நேர்த்தியும் இணைந்து உருவானதே இந்த திரைப்படம்.
இன்று ஷெர்லாக் போன்ற உச்சகட்ட முளைக்கு வேலை தரும் திரைக்கதைகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இந்த அளவிற்கு மனிதன் அல்லாத வேறொரு இனம், நம் மொழியின் முதல் சொல்லைக் கூட சுயமாக சொன்னால் நமக்கு ஏற்படும் பாதுகாப்பின்மை என்ற உணர்வைத் தரும் இந்த படத்தை மீள்பார்வை செய்ய வேண்டி இந்த பார்வையை பகிர்கிறேன்…
 rise-of-the-planet-of-the-apes-splash

கமல்ஹாசன் என்னும் பொறுக்கி.


கமல்ஹாசனது ரசிகர்கள் பல வகை. அவற்றுள் முதன்மையானது முன்று வகைகள்.
முதல் வகை. கமல்ஹாசனை ஒரு காதல் தேவனாக, அழகின் அடையாளமாக ரசிப்பவர்கள். கமல்ஹாசனை தன் கனவுலகின் நாயகனாக ரசிப்பவர்கள். எனவே இயல்பாகவே இந்த வகையில் பெண்கள் அதிகமாக இருக்கிறார்கள். ஆண்கள் கூட இந்த வகையில் இல்லாமல் இல்லை. ஆண்களும் அவரை ஒரு அழகு நாயகனாகக் காணவே விழைகிறார்கள். இவர்கள் பல நேரங்களில் கமல்ஹாசனின் பகுத்தறிவு, சமூகக் கொள்கைகள் மீது மெலிதான ஒரு எதிர்ப்பைத் தெரிவிக்கிறார்கள். ‘கமலை எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும், அவர் சாமி இல்லன்னு சொல்றத நான் ஏத்துக்கமாட்டேன்’ போன்ற பேச்சுகள் பேசுபவர்கள் அவர்கள். அவர்கள் உண்மையில் தன் மனதின் ஆழத்தை சுய பரிசீலனை போதுமான அளவு செய்யதவர்கள் என்றே தோன்றுகிறது.
அவ்வை சண்முகி திரைப்படத்தின் இறுதி காட்சியில் தான் பாண்டிதான் என்று முழங்காலளவு நீரில் மீனாவிடம் தன்னைக் கமல்ஹாசன் நிரூபிக்கும் காட்சியை ரசித்திருப்பீர்கள். அதில் மீனா ‘அதே உதடு’ என்று சொல்லும்போதே, கமல்ஹாசன் ‘அதே கைரேக’ என்று சொல்லி தன் கைரேகைகளைக் காட்டுவார். இந்த முதல் வகை ரசிகர்கள் மீனாவைப் போல உதட்டழகனாக, முத்தத்தின் வித்தகனாக கமல்ஹாசனைப் பார்ப்பவர்கள். அவர்களிடம் கமல்ஹாசன் தான் தன் கைரேகையைக் காட்டி தன்னை, தானும் வெறும் கைரேகையில் மாறுபடும் மனிதன் தான் என்பதைக் காட்டிக் கொள்வது போலவும், கைரேகையை ஆராயும் நுண்ணிய கண்களை வளர்த்துக் கொள்ளுங்கள் என்று அவர் கேட்பது போலவும் எனக்குத் தோன்றியது.
இந்த முதல் வகை ரசிகர்களால்தான் கமல்ஹாசனின் பிம்பம் ரகசியமாக, கிருஷ்ணனை, காமனை, உலகின் காதல் அரசர்களை ரசிப்பது போல ஒரு இனிமையான உருவகமாக்கி உருட்டி திரட்டி தன் மனதில் வைத்துக் கொண்டு ரசிக்கும், அசைபோடும் நிலை ஏற்பட்டது. இவர்களை இம்சித்து கொண்டிருந்திருக்கிறார் கமல்ஹாசன் பல பத்தாண்டுகளாக. இருப்பினும், இந்நிலை போதுமென்று இருந்திருக்கலாம். இந்த போதுமென்ற மனம் எப்போதும் கலைத் தாகம் கொண்டவர்களுக்கு வாய்ப்பதில்லை. எனவே, இந்த இடங்களில் அவர் சொல்ல விழைவது. நான் அழகாவது உங்கள் கற்பனையால், என்பதை.
kamal_380
இரண்டாவது, வகை ரசிகர்கள், கமல்ஹாசனை அவரது தனித்தன்மையை ரசிப்பவர்கள். இந்த தனித்தன்மை அவரிடம் எப்படி வந்தது என்று சிந்தித்தால், சினிமாதுறையில் பெரும்பான்மையானோருக்கு மண்டையில் உரைக்காத உழைப்பின் தாகம் கமல்ஹாசனிடம் நிரம்பி கிடப்பதே என்பது எவருக்கும் புரியும்.
இந்த இரண்டாம் வகை ரசிகர்கள் கொண்டாட்டகாரர்கள். இவர்கள், கமல்ஹாசனை ரசிப்பது மட்டுமல்லாமல், ரஜினியைத் திட்டுவதையும் காணமுடியும். இது, தேவையில்லைதான் என்று தோன்றினாலும், நிகழும் என்பதே எதார்த்தம். ஒரு மனிதனுக்குள் அமைதி, கோபம், குரோதம், கனிவு என எதிரெதிர் துருவங்கள் நிறைந்திருப்பது போலவும், ஒருவிழி நோய் , மறுவிழி மருந்து என்று காதலியை வள்ளுவர் வர்ணிப்பது போலவும், இந்த நிலை, இந்த வகை கமல்ஹாசன் ரசிகர்கள் மத்தியில் இருந்தே தீரும்.
இவர்கள், கமல்ஹாசனுக்கு விசிலடிச்சான் குஞ்சுகள். கமல் இவர்களை உசுப்பேற்றி விட்டு, தன் போஸ்டர் கட் அவுட்களுக்கு பாலூற்றுவதை ஊக்குவிக்காமல், மாறாக அவர்களை முடிந்தவரை சமூகப் பணிகள் செய்யும் அங்கமாக மாற்றிக் கொண்டார். இத்தனை உயரத்தில் இருக்கும் ஒரு உச்ச நட்சத்திரம், இப்படி ஒரு எண்ணத்தை தைரியமாக தேர்ந்தெடுத்ததாக ஒரேயொரு நபரை கூட இந்திய, குறிப்பாக தமிழ்ச்சூழலில் இன்றளவும் சுட்டிக்காட்டிவிட முடியாது.
இப்படித்தான், இந்த இரண்டுவகை ரசிகர்களுக்குள் ஒருவித தொடர் உரையாடலை சினிமா மூலமும் தன் பேச்சுகள் மூலமும் தன் உழைப்பின் மூலமும் நிகழ்த்தி கொண்டே இருக்கிறார் கமல்ஹாசன். இதன் மூலம் அவர் என்ன எத்தனிக்கிறார். அவர் தன் ரசிகர்களிடமிருந்தும், சினிமா ரசிகர்களிடமிருந்தும், ஒரு சில அல்லது சில பல தரமான ரசிகர்களை பொறுக்கி எடுக்கிறார். அவர்கள் மூலம் ஒரு தரமான கலைப்படைப்புகளை ஆக்கும், எதிர்நோக்கும் தன் சமூக கலைக் கனவினைப் பெரிதாக்கிக் கொள்கிறார்.
தான் சம்மட்டியால் அடித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு போலித் திரையை அடித்துடைக்க பல கைகளை துணை கோருகிறார்; தனக்கு கைவலிப்பதால் அல்ல; திரைச்சுவரின் நீள அகலங்கள் பெரிதாக இருப்பதால். இப்படி அவர் உருவாக்கிய ரசிகர்கள்தான் மூன்றாம் வகை ரசிகர்கள். இவர்கள், கமல்ஹாசனை ஆழிந்து அணுகி, கற்று, ரசிப்பவர்கள். கமல்ஹாசனின் தோல்விகளையும், தன் பாடங்களாகக் கொள்பவர்கள். இவர்களை நோக்கித்தான், அல்லது இவர்களை எதிர்நோக்கித்தான் கமல்ஹாசன் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார் பெரும் நம்பிக்கையுடன்.
ஆளவந்தான் திரைப்படத்தில் ஸ்கீஸோபினியாவின் ஆழத்தை உருவாக்கியது இவர்களுக்காகத்தான். ஹேராமில் ‘கத்தியவார் குதிரை’ யைச் சுடும் காட்சியை வைத்ததும் இவர்களுக்காகத்தான். வசூல் ராஜாவில் காமெடியையும் தாண்டி தனிமனித சுதந்திரத்தை நக்கலாக பேசிச் செல்வதும் இவர்களுக்காகத்தான். அல்லது இவர்களது எண்ணிக்கையை அதிகரிக்கத்தான். இப்படி ஆங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக சில முத்துக்களைப் பொறுக்கிடத்தான் தன்னை இறைத்துக் கொள்கிறார், கமல்ஹாசன்.
இவை ஒருவிதத்தில் வகைகள். மறுபடி நோக்கினால் இவை நிலைகள் பல படங்களில்.கமல்ஹாசனைக் காதலித்து முதல் வகையைக் கடந்து, ஆளவந்தானில் விசிலடித்து மனதின் மூலக்கூறுகளைக் கிளர்ச்சிபெறச் செய்து இரண்டாம் நிலையையும் தாண்டி, கமலோடு அமர்ந்து பேச விழையும் விழைவோடு, அதற்கான தகுதியையும் வளர்த்துக் கொள்ளும் மூன்றாம் நிலையை நோக்குகிறேன்.
அது என்றும் முடிவிலாதது.கதைகளில் வரும் உலகளந்த பெருமாளின் மூன்றாம் அடி நோக்குவது போன்றது.

கடவுள்களின் பூமியும் அதன் வருங்கால வரலாறும்.


’நான் கடவுள்’ என்ற வாசகம் தரும் உணர்வினை சிந்திக்கும் திறனுள்ள அனைவரும் ஒரு போதாவது ரசித்திருப்போம். நாம் கடவுள்கள். இந்த வாசகம் எப்படிப்பட்ட உணர்வினை நமக்கு தருகிறது. நிச்சயம் முந்தையதைப் போன்ற உணர்வினை விடவும் சற்று குழப்பமிக்க உணர்வினையே தருகிறது. மனித இனம் Homo Sapiens என்ற நமது இனமாக இருந்து வருகிறது. இந்த இனம் சில நெருங்கிய மனித இனங்களை மீறி இந்த உலகில் நிலைத்தது. இந்த நிலைப்பிற்கு வெகு  விரைவிலேயே ஒரு எதிர்பாராத மாற்றம் காத்திருக்கிறது. இதை ரசிக்கும் வகையிலும் சற்றே பீதி ஏற்படுத்தும் வகையிலும் அசாத்திய உதாரணங்கள் மூலம் நிறுவும் வகையிலும் Yuval Noah Harari ன் புத்தகமான ஹோமோ டியஸ் (Homo Deus) வெளிவந்துள்ளது.

இதற்கு முந்தைய புத்தகமான சேப்பியன்ஸில் எழுபதாயிரமாண்டு கால மனித குல வரலாற்றை பேசிய ஹராரி, இந்த நூலில் சில பத்தாண்டுகள் அல்லது ஒரு நூற்றாண்டில் வரவிருக்கும் ஒரு புதிய புரட்சியைப் பற்றி பேசுகிறார். ( சேப்பியஸ் பற்றிய அறிமுக கட்டுரைக்கு https://kavingkamal.wordpress.com/2016/10/19/%E0%AE%9A%E0%AF%87%E0%AE%AA%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AE%BF%E0%AE%AF%E0%AE%A9%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%B3%E0%AE%BF%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%B5%E0%AE%B0%E0%AE%B2%E0%AE%BE%E0%AE%B1%E0%AF%81/ )

இருபதாம் நூற்றாண்டு வரை நாம் உலகில் சந்தித்த பெரும் சவாலாக இருந்தவை, மூன்று : பஞ்சம், ப்ளேக் மற்றும் போர். இவை மூன்றும் உலகின் பல உயிரிழப்புகளுக்குக் காரணமாக இருந்தன. பஞ்சம் படுத்திய பாட்டின் ரணம் இன்னும் இந்தியா போன்ற நாடுகளில் ஆழ்மனதில் உறைந்துள்ளது. இதன் காரணமாகவே நாம் யாரைப் பார்த்தாலும் ‘சாப்டீங்களா?’ என்பதை முகமனாக கொள்வதை வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளோம்.

அணுஆயுத உருவாக்கத்தால், இனியும் ஒரு உலகப்போர் மூள்வதற்க்கான சாத்தியங்கள் வெகு குறைவு என்பதை உளவியல் ரீதியாகவும், வரலாற்று ரீதியாகவும் அணுகி நிறுவியுள்ளார் ஆசிரியர். சென்ற நூற்றாண்டின் ஆண்டிபயாடிக் கண்டுபிடிப்புகள் பல கோடி உயிர்களை இழப்பிலிருந்து தடுத்துள்ளது. இந்த நிலையில் க்ளாசிக் மதங்களும் அவை போதிக்கும் கடவுள்களும் இல்லாத உலகத்தை நோக்கியே நாம் பயணிக்கிறோம்.

ஆனால் இருபதாம் நூற்றாண்டின் பாடங்கள் மற்றும் அறிவியல் நுட்பங்களின் காரணமாக நாம் ஏறத்தாழ பஞ்சம், ப்ளேக் மற்றும் போரின் சவால்களை வென்றேவிட்டோம் என்று சொல்வதில் பிழையேதுமில்லை. அடுத்ததாக நாம் வென்றெடுக்க வேண்டிய நிகழ்வுகளாக உள்ள சவால்கள் மரணத்தை வெல்லுதல், மகிழ்ச்சியை  கையகப்படுத்துதல் மற்றும் கடவுளாதல்.

மரணத்தை வெல்லுதல் என்பது சமீபத்திய உறுப்பு மாற்று சிகிச்சைகளின் நீட்சியாகவும், தொழில் நுட்பத்தின் மருத்துவ பயன்பாட்டின் அடுத்த நிலையாகவும் இருக்கும். அதன் முதல் படியாக, வாழ்நாட்கள் சில நூறாண்டுகளாக மாற்றமுறும். மெல்ல மரணத்தை வென்று ஒவ்வொரு உறுப்பாக மாற்றபட்ட ஒரு மனிதனாக நாம் இருப்போம்.

மகிழ்ச்சி என்பது வெகு காலமாக தத்துவத்தின் அம்சமாக இருந்தது. எப்படிபட்ட மகிழ்வான தருணங்களை அனுபவித்தாலும், உண்மையில் மகிழ்ச்சி சில நிமிடங்களுக்கப்பால் நீள்வதில்லை. இதை உணர்ந்த புத்தர், வள்ளுவர் போன்றோர் மக்களுக்கு  உணர்த்தும் பொருட்டு இன்பம் விழையானை துன்பம் உறாதவன் என்று குறிப்பிடத்தவறவ்வில்லை. ஆனால் இன்றைய அறிவியல் இன்பம் உயிர்வேதி சேர்மங்களால் தூண்டப்படும் விளைவே மகிழ்ச்சி என்று கண்டறிந்துள்ளது. இதன் விளைவாக மனிதனை இன்பத்தில் ஆழ்த்தும் பணிகளை இந்நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி ஏற்றுக் கொள்ளுமெனத் தெரிகிறது.

150 ஆண்டுகளுக்கு முன் டார்வினின் கொள்கைப்படி மனிதனது நிலை ஒரு அல்காரிதமாக மாற்றி சிந்திக்கப்பட்டுவருகிறது. மேலும் எண்பது ஆண்டுகளுக்கு மின் ஆலன் டுரிங் ‘டூரிங் மிஷிணை’ உருவாக்கிய பின்னர் – அவரது இமிடேஷன் கேம்’ என்ற கோட்பாட்டை உருவாக்கிய பின்னரும் – கம்ப்யூட்டர்கள் உருவாகி இயந்திரங்கள் சிந்திக்கும் திறம் பெற்றவையாக வலம் வருவதையும் கவனிக்க முடிகிறது. இவ்விரு நிலையிலேயே நாம் உயிர்களை உருவாக்கிடும் சூத்திரங்களைக் கண்டுபிடிக்கும் ஓரத்தில் இருக்கிறோம். இதனால் மனிதன் கடவுளின் இடத்தை அடைவான் – Homo Deus –  என்று சொல்லும் ஆசிரியர், விரைவிலேயே நாம் உருவாக்கிய கடவுள்கள் எக்ஸ்பிரி ஆனதைப் போல மனிதனும் கடவுளாகி விரைவில் எக்ஸ்பிரி ஆவான் என்பதையும் சுட்டத் தவறவில்லை.

homo_deus_banner_en

இந்நூல் மனிதனின் இருபத்தோறாம் நூற்றாண்டின் நிகழ்ச்சிகளைப் பட்டியலிட்டு அதை முன்னுரையாக உருவகித்துக் கொள்கிறது. பின் நூலில் மனிதன் உலகை வென்ற விதம், அவன் உலகிற்கு பொருள் அளித்த விதம் இரண்டையும் விரிவாக பேசுகிறது. கடைசியில் மனிதன் தனது சாதனைகளைத் தாண்டி தன் கட்டுபாட்டை எப்படி தரவுகளிடம் இழப்பான் என்பதையும், எப்படி புது மனிதர்களிடமோ, கடவுள்களிடமோ தன் பரிணாமத்தின் மிச்சத்தை வழங்கிவிட்டு எச்சமாவான் என்பதையும் வெகு சுவாரஸ்யமாகப் பேசுகிறது இந்நூல். கேள்விகளைப் பேசும் எந்த நூலுமே விரைவில் பதில்களை உருவாக்கும். அந்த விதத்தில் இது வெகு சிறப்பான கேள்விகளைக் கேட்கும் நூல்.

நண்பர்கள் அனைவரும் படித்து இந்நூலின் மீதான கருத்துக்களை விரித்து சிந்தித்திடவும் உரையாடிடவும் அழைக்கிறேன். இது ஏற்கனவே உலகத்தில் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

சேப்பியன்களின் வரலாறு.


வரலாற்று புத்தகங்கள் தரும் பாடங்களும் குறிப்புகளும் மனித இனத்தின் ஒவ்வொரு காலகட்டத்தின் மனநிலையைப் பற்றி தெரிவிப்பதனாலேயே அவை இயல்பாகவே ஒரு சாகசகதை போல நம்மில் சுவார்ஸ்யத்தை ஏற்றிவிடுகிறது. மனித இனம் நம்மை – ஹோமோ சேப்பியன்களை – மட்டுமே கொண்ட ஒரு இனமல்ல. இந்த ஹோமோ என்னும் பேரினத்தின் ஒரு சிற்றினம் மட்டுமே அது.

இருப்பினும், இந்த இனம் உலகின் ஏதோ ஒரு கடைக்கோடியில் தோன்றி எப்போதோ இயற்கைத் தேர்வில் தேர்வு செய்யப்படாமல் அழிந்து போயிருக்க வேண்டிய சாத்தியக்கூறுகளின் அலைகளுக்கிடையில் மெல்ல ஊசலாடிக் கொண்டிருந்திருக்கிறது. அதைத் தாண்டி இன்று உலகின் முதன்மையான, உலகை ஆளுகின்ற, உலகை ஆராய்கின்ற ஒரு உச்ச இனமாக உருவாகியும் இருக்கிறது. இவ்வினத்தின் 70,000 ஆண்டுகளுக்கான வரலாற்றை ஒரு நூல் பேசினால் அது எப்படிப்பட்ட சுவாரஸ்யமான கதைகளைக் கொண்டதாக இருக்கும் என்று ஊகம் செய்வது அத்தனைக் கடினமல்ல.

இருப்பினும் மேற்சொன்ன அதே காரணத்திற்காகவே எழுதப்படும் ஒரு நூல், சுவாரஸ்யத்தை சொல்லமுடியாமல் அதீத கலைச்சொற்கள் கொண்ட ஏழு அல்லது எட்டு தொகுப்புகள் கொண்ட உலகின் முக்கிய நூலகங்களில் மட்டுமே வைக்கப்பட வேண்டிய நூலாகவும் அது எழுதப்பட முடியும். ஆனால், யுவால் நோவா ஹராரி (Yuval Noah Harari) – 500 பக்கங்களுக்கும் குறைவான – தனது நூலில் (Sapiens – A brief history of humankind) பல சுவாரஸ்யமான, தொடர் கேள்விகளை எழுப்பிக்கொண்டே செல்லும், உளவியலின் மூலம் விரிவாக்கப்பட்ட வியப்பின் சாதகங்களைக் கொண்டு நிறைந்திருக்கிறது.

Sapiens_A_Brief_History_of_Humankind.jpg

இந்நூல், உலகின் பல துறைகளின் வரலாற்றையும் -கடந்த 70,000 ஆண்டுகளுக்கான – தொட்டு அலசிச் செல்வதால் – தன் அறிவின் துணை கொண்டு பெற்றுள்ள முன்முடிவுகளை இலகுவாக்கிக் கொள்ளத் தயங்குபவர்களுக்கும், அபுனைவு நூல்களில் ஒரு புனைவினைப் பொருத்தி பார்த்து கற்பனை மூலம் ஆசிரியரின் தேடல்களுக்கு துணைபோக தெரியாதவர்களுக்கும், வரலாற்றை தரவுகள் மற்றும் அரசவம்சவழிகளின் தொடர்ச்சியாகவும் படிக்க மட்டுமே அடர்விருப்பு கொண்டவர்களுக்கும் ஒரு தடையாக – பயனற்ற காகிதத் துண்டங்களாகத் தெரியலாம்.

புத்தகத்தின் தலைப்பில் சொல்லப்பட்டது போல இது மனித இனத்தின் வரலாறாக மட்டும் இல்லாமல் – இன்னும் சொல்லபோனால் இது பல இடங்களில் வரலாற்று நூலாகவே இல்லை – மனித இனத்தின் உளவியல், மாபெரும் உன்னதங்கள் என தோற்றமளிக்கும் நிறுவனங்களின் உண்மை நிலை, அறிவியலின் பல பாதம் பதியாத தடங்களின் விவரங்கள் என பலவாறு பரப்பனுகி பேசுகிறது.

மனித இனம் சேப்பியன்கள் மட்டுமன்றி, ஏழெட்டு மனித இனங்களோடு கூடவே வாழ்ந்திருக்கிறது. ஆனால், அவை அனைத்தையும் அழிவிற்க்கு தள்ளியோ அல்லது இயற்கைத் தேர்விற்குப் பலிகொடுத்தோ நம் இனம் மட்டும் இன்றுவரை வாழும் ஒரு வெற்றியை – நூலினை முடிக்கையில் இது வெற்றியா என்பதன் மீது சந்தேகம் எழுவது உறுதி – நாம் அடைந்திருக்கிறோம். இதற்கு காரணம் நம் மூளையின் அளவு பெரியதாயிருந்ததே. அத்தனை விலங்கினங்களும் – நம் ஹோமோ பேரினத்தின் சகோதரர்கள் உள்பட – தனது இரத்த ஓட்டத்தைப் பெரிதும் தன் தசைகளுக்கும், வயிற்று செரிமானங்களுக்கும் பயன்படுத்திக் கொண்டிருந்த போது, சேப்பியன்கள் மட்டும் பெரிதும் தன் மூளைக்கு தன் ரத்தஓட்டத்தைத் திருப்பிக் கொண்டிருந்தனர். இதனால், அவர்கள் பலவீனமானவர்களாக மாறினாலும், மூளையின் அபரிமிதமான ஆற்றல் மனிதனை உச்சத்திற்குக் கொண்டு சென்றது. அவனால் நேரடியாக சிங்கம் புலிகளிடம் சண்டையிட முடியாமல் போயிருந்தாலும், அவன் மூளையின் சிந்தனையைக் கொண்டு அவற்றைத் தூரத்திலிருந்து கொல்லும் திறன் கொண்ட அத்தனை ஆயுதங்களையும் படைக்கும் திறன் பெற்றான்.

ஹோமோ நியாண்டர்தால் என்ற சக மனித இனமோ, சேப்பியன்களை விட தசைவலிவுடையவர்களாகவும்,  பெரிய மூளைகளைக் கொண்டிருந்த இனத்தினராகவும், கடும் குளிரைத் தாங்கும் இனத்தவராகவும் இருந்தனர். இருந்தாலும், சேப்பியன்களால் தோற்கடிக்கப்பட்டு முற்றிலும் அழிந்த இனமாகினர். காரணமாக ஆசிரியர் குறிப்பிடுவது சேப்பியன்களின் மொழியினை!

நிச்சயமாக சேப்பியன்களின் மொழி உலகின் முதல் மொழி அல்ல. பெரும்பாலான விலங்கினங்களுக்கு, குறிப்பாக நம் நெருங்கிய உறவினர்களான சிம்பன்சிகளுக்கு மொழியினை – சைகைகளாகவோ, ஒலித்தொடர்களாகவோ, தொடுதல் மூலமாகவோ – பயன்படுத்தும் திறன் இருந்துள்ளது. இருப்பினும் சேப்பியன்கள் வெகு வெற்றிகரமான விலங்காக – தன் எதிரிகளை எளிதில் வீழ்த்த பயன்படுத்தப்படும் உத்திகளுக்கு கருவியாக இருந்த – உருமாற காரணமாக இருந்த அந்த மொழியின் தனித்தன்மையை ஆசிரியர் விவரிக்கையில் ஏற்படும் வியப்பு இனிமையானது.

முதலில், சேப்பியன்களின் மொழி வெகு இலகுவானது, அது எந்த ஒரு ஒலியையும் பயன்படுத்திக் கொண்டு பல விதமான தொடர்களை உருவாக்கும் வகையை ஏற்படுத்தியது.  இரண்டாவது, மொழிகளின் மூலம் அரட்டை அடிப்பது. அரட்டையே சேப்பியன்கள் வெகுவாக ஒன்று திரள காரணமாக அமைந்ததாக ஆசிரியர் நிறுவுகிறார். இன்று , பத்திரிக்கைகள், சமூக வலைத்தளங்கள் வரை இந்நிலையே தொடர்வதை நாம் காண்கிறோம். மூன்றாவதாக, கற்பனையை உருவாக்கும் மொழி. இதன் மூலம் இல்லாத ஒன்றை கற்பனை செய்தல் என்ற ஒரு புனைவு மொழியை மனிதன் உருவாக்குகிறான். அவனால், எதையும் கதைகளின் மூலம், உள்ளே புகுத்தி தன் மூளைக்குள் அசைபோடவும், நியூரான்களைத் தூண்டி தன் சதிகளுக்கு உதவிடவும் வைக்க முடிகிறது. இதுவே மனித இனத்தின் சிந்தனைப் புரட்சிக்கு அடிப்படையாகிறது.

இப்படி, ஒவ்வொரு பக்கங்களிலும், பத்திகளிலும், சிந்தனைப் புரட்சிகளைத் தொடர்ந்து, சோர்வின்றி, சோர்வேற்படுத்தா வண்ணம் இந்நூல் வெளிப்படுத்துகிறது. சேப்பியன் இனத்தின் முதல் புரட்சியான சிந்தனைப் புரட்சியில் தொடங்கி, 12,000 ஆண்டுகளுக்கு முன் நிகழ்ந்த வேளாண்மைப் புரட்சியின் முக்கியத்துவத்தைப் பேசிவிட்டு, கடந்த ஐநூறாண்டுகளாக உலகில் நாம் நிகழ்த்திவரும் அறிவியல் புரட்சியின் நுணுக்கங்களைப் பேசும் முன் மனித இனத்தின் ஒருங்கிணைவிற்க்கான காரணங்களையும் ஒரு பகுதியில் பேசுகிறது இந்நூல்.

நாம் மனித இனத்தைப் பற்றிக் கொண்டிருந்த அத்தனை முன் எண்ணங்களையும் தூக்கிவீச தயாராக இருந்துகொண்டு இந்த நூலினை அணுக வேண்டும் என்ற சிந்தனையுடன் செல்கிறேன்.

சிதைவு


 

வெள்ளைத்தாய் அள்ளி அளித்த பனி

எரிக்கிறது விரல்களை

இதுவரை அடக்கிய தேம்பலும் நின்றுவிட்டது

முகர்வதா கதறுவதா உற்றுகவனிப்பதா சுயதேற்றம் செய்து கொள்வதா

என்பதை சம்பிரதாயங்கள் சொல்லி தரவில்லை

இதுவும் மரித்தலின் ஒருவகை என

ஒருவிதமாகப் புரிந்து வைத்திருக்கும் சூழல்

சாவு வீட்டில் சொல்லிக் கொள்ளாமல் போகவேண்டும்

என்ற அடிப்படைய உணராமல்

என் அசெளகரியத்தைப் பன்மடங்கு பெருக்குகிறது

‘கிளம்புங்கள் சீக்கிரம். நான் கைகளைக் கழுவ வேண்டும்` என்று கத்தப் போகிறேன்.

மனம் கவர்ந்த சூப்பர்ஹீரோக்கள்


2

உருமாற்றம்.

ஒரு சூப்பர் ஹீரோ சாதாரண மனிதனாக இருந்து சூப்பர் ஹீரோவாக மாறுவது பெரும்பாலான கதைகளில் இருந்து வருகிறது. இதற்கு சில விதிவிலக்கும் உண்டு. ஏனெனில் சில சூப்பர் ஹீரோக்கள் பிறப்பிலேயே விசேஷ சக்தியுடன் பிறப்பதுண்டு. ஆனால் உண்மையில் சாதாரண மனிதனாக இருந்து சூப்பர் ஹீரோவாக மாறும் கதைகள் நம்மை வெகுவாக ஈர்க்கின்றன. காரணம் நம்மால் அந்த நாயகனுடன் நம்மை உருவகித்துக் கொள்ள, அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடிகிறது.

இந்த உருமாற்ற பகுதி வெகு அழகாக எல்லா சூப்பர் ஹீரோ படங்களிலும் தற்போது காட்சியமைக்கப்படுகிறது . இதற்கு முக்கிய அடித்தளமாக சாம் ரைமியின் ஸ்பைடர்மேன் திரைப்படமே இருந்து வந்துள்ளது என்றால் அது மிகையல்ல. இதிலிருந்துதான் பின்னர் வந்த பெரும்பாலான சூப்பர் ஹீரோ திரைப்படங்களின் திரைக்கதை சொல்லும் விதத்திலும், கதாபாத்திர வடிவமைப்புகளிலும் பல மாற்றங்கள் வந்தது. நோலனின் பேட்மேன் ட்ரையாலஜியை வெகுவாக சாம் ரைமியின் ஸ்பைடர் மேன் ட்ரையாலஜியுடன் ஒப்பிட முடியும். அது வேறொரு கட்டுரையில் என்னால் எழுதப்படலாம்.

இங்கு ஒரு சில குறிப்பிட்ட படங்களில் ஒரு சாதாரண நாயகன் சூப்பர் ஹீரோவாக உருமாற்றம் பெறும் இடங்களையும் அவற்றின் ஒற்றுமைகளையும் குறிப்பிட எண்ணுகிறேன். முக்கியமான பிரசித்தி பெற்ற சூப்பர் ஹீரோக்களான ஸ்பைடர்மேன், பேட்மேன் மற்றும் அயர்ன்மேனை எடுத்துக் கொள்கிறேன் சில அடிப்படைகளை விளக்க.

உருமாற்றத்தின் படிகள்

  1. ஒரு தூண்டும் நிகழ்ச்சி : இது நாயகனை ஏதோ ஒரு விதத்தில், உடல் ரீதியாகவோ (ஸ்பைடர் மேனில் வரும் பூச்சி கடி), மன ரீதியாகவோ (பேட்மேன் பிகின்ஸ்ல் வருவது போல நாயகனின் செயல் தவறென நாயகி தெரிவிக்கும் காட்சி போலவோ), நிகழ்ச்சியின் அடிப்படையிலோ (அயன் மேன் படத்தில் தான் உருவாக்கிய ஆயுதங்களால் ஏற்பட இருக்கும் அழிவைக் காண்பது போலவோ) இருக்கலாம். இது ஒரு மெல்லிய விதை போல நாயகனின் உள்ளே இருந்து வரும்.கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வளர்ந்து இந்த விதை அவனை மாபெரும் ஆற்றல் கொண்டவனாக மாற்றும். இதைத் தொடர்ந்து அவன் எடுக்கும் அறம் சார்ந்த, மக்கள் நலன் சார்ந்த முடிவுகள் அவனை சூப்பர் ஹீரோவாக ஆக்குகிறது.
  2. இழப்பும் வலியும் : ஸ்பைடர் மேன் திரைப்படத்தில் தனக்கு அத்தனையும் செய்து வாழ்வைக் கற்றுத் தந்த தன் அங்கிளை இழக்கிறான் நாயகன். பேட்மேன் திரைப்படத்தில் தன் பெற்றோரைக் கண்முன்னே இழக்கிறான் சிறுவயது ப்ரூஸ் வெய்ன். இந்த இருவருமே தன் நெருங்கியவர்களின் இழப்பிற்குத் தானே காரணம் என்று மனம் நோகின்றார்கள். அயர்ன் மேனில் வரும் டோனி ஸ்டார்க்கோ தன் தந்தையை இழந்து அதன் வலியிலிருந்து மறைந்து கொள்ள தன் வாழ்வை ஊதாரித்தனமாக நிகழ்த்துகிறான். ஆனால் இவர்கள் தனக்கு ஏற்பட்ட வலி பிறருக்கு ஏற்படக் கூடாது என்பதை தன் அடிப்படை அறமாக்கிக் கொள்கிறார்கள். பேட்மேன் – சூப்பர்மேன் டான் ஆஃப் ஜஸ்டிஸ் திரைப்படத்தில் சூப்பர்மேனைக் கொல்ல விரும்பும் பேட்மேன், அவன் தாயைக் காக்க வேண்டிய நிலையை அறிந்ததும் சூப்பர்மேனைக் காக்கிறான்.
  3. பரிசோதனைகள் : தான் ஒரு சூப்பர் ஹீரோவாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறோமா இல்லை ஒரு நோயாளியாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறோமா என்ற ஒரு குழப்ப நிலையில் நாயகன் தத்தளிக்கிறான். இதை பொது உலகில் பகிர்ந்து கொள்ளவும் முடியாது. இதனால் அவன் தானே சில பரிசோதனைகளைச் செய்ய முனைகிறான். இந்த முதல், அனுபவமற்ற பரிசோதனைகளில் அவனுக்கு சின்ன சின்ன வெற்றிகள், சின்ன சின்ன அடிகள் ஏற்படுகின்றன. தன் ஆற்றலை ஒரு சிறு குழந்தை மிதிவண்டி பழகுவதைப் போல அவன் பழகுகிறான்.
  4. உடை வடிவமைப்பு : ஒரு சூப்பர் ஹீரோ மக்களுக்கு அவன் உடையின் மூலம் அடையாளம் காணப்படுகிறான். சூப்பர் வில்லன்களும் அப்படியே. ஒரு சூப்பர் ஹீரோவிற்கு முதல் முதல் உடை வடிவமைக்கப்படும் காட்சிகள் மிகவும் மனம் கவர்பவை. ஸ்பைடர்மேனில் தானே வடிவமைக்கிறான். பேட்மேனில் எஞ்சீனியரின் துணையுடனும், அயர்ன் மேனில் தானே எஞ்சினியர் என்பதால் தனியாகவும் நாயகர்கள் உடையை வடிவமைக்கின்றனர். இந்த உடையும் கொஞ்ச கொஞ்சமாக மேம்படுத்தப்படுகிறது தொடர்ந்து வரும் காட்சிகளில்.
  5. புரியாது குழம்பும் மக்கள் : முதல் முறையாக வெளியே இறங்கி மக்களைக் காக்க வரும் சூப்பர் ஹீரோவிற்கு வில்லன்களை விட பொதுமக்களும் போலீசும் அதிக தொந்தரவு தருவது நடக்கும். இவர்களையும் தாண்டி அந்த தீமையைத் தடுக்கும் போதுதான் ஸ்பைடர்மேன், பேட்மேன் உருவாகிறார்கள்.